آزادی و ایمن بودن در نقاشی پناهجوی سریلانکایی

مدبریت ۹:۱۰ ق.ظ ۱

چندی قبل، خانم رانجینی و دو طفلش، بعد از یک سال زندگی در استرالیا، به مرکز مراقبت اجباری برگردانیده شد.

چند روزی از مراسم عروسی این خانم، اداره ی استخبارات ادعا کرد که چون شوهر سابق رانجینی، راننده ی گروه جدایی خواه ببرهای تامیل بوده است، رانجینی هم برای امنیت ملی استرالیا خطرناک است.

رانجینی روزهای آفتابی ای را که آزادانه کودکانش را به مکتب می برده است، نقاشی کرده است.

شوهر جدید رانجینی در یکی از ملاقات هایش رانجینی را درحال نقاشی کردن شرایط اسف بار مرکز مراقبتی و آزادی و ازاد بودنش یافته است.

رانجینی این روزها به چهره­ی گویای مشکلات و برگشت دهی اجباری ۵۴ پناهجو به مرکز مراقبت اجباری تبدیل شده است. اداره ی استخبارات استرالیا بعد از انجام تحقیقات، تشخیص داد که رانجینی و ۵۳ تن دیگر به امنیت ملی کشور خطرناک اند و باید برای مدت نامعلوم دوباره به مرکز مراقبت اجباری برگردانیده شود.

ماه قبل ستره محکمه­ی استرالیا، حکومت و اداره ی استخبارات را جهت پاسخگویی به نگهداشت پناهجویان برای مدت نامعلوم در مراکز مراقبتی اجباری، به محکمه کشاند. شاکی این دوسیه، دو تبعه ی سریلانکایی می باشد که برای سه سال در مرکز مراقبتی نگهداری شده اند.

بیش از ۱۷۰۰ افغان تحت مراقبت اجباری

مطابق به گزارش ۳۰ اپریل دیپارتمنت مهاجرت و شهروندی استرالیا، هم اکنون ۴۳۲۹ تن در مراکز مراقبتی اجباری و یا “محلات بدیل مراکز مراقبتی اجباری” نگهداری می شوند.

از جمله­ی این رقم کلی، ۴۰ درصد (۱۷۵۶ تن) آنها را افغانها تشکیل می دهد. ازجمله ی افغانها، ۱۴۹۸ تن آنها، مرد و ۳۰ تن آنها، زن می باشند. علاوه برآن ۱۸ دختر(طفل) و ۲۱۰ بچه (طفل) افغان، دراین مراکز دوره ی اقامت اجباری شان را می گذارنند.

بصورت کلی بیشتر از ۱۰ درصد افراد تحت مراقبت اجباری را اطفال تشکیل می دهند.

خودکشی؛ نگهداری نامعلوم

گزارشهای اخیر رسانه ها نشان می دهد که نگهداری پناهجویان برای مدت نامعلوم اثرات ناگوار خود را داشته است.

بنابر گزارش رسانه ی ساندی مورنینگ هیرالد، روز ۱۶ می، ۲ مرد سریلانکایی که نتایج تحقیقات امنیتی درمورد آنها منفی بود، می خواست را درمرکز مراقبتی میلبورن خود کشی کند.

رادیو استرالیا، در برنامه ی موسوم به گزارش ۷:۳۰ ، قصه ی مشکلات یک مرد سریلانکایی را نشر کرد.

این مرد ادعا می کرد که در اوایل سرو صداهای درگوشش می شینده و در این اواخر صداهای خطرناکی در گوشش می پیچد. این مرد که نتایج تحقیقات امنیتی اش منفی ثابت شده است، از سه سال به این سو در مرکز مراقبتی، انتظار بیرون شدن را می کشد.

خوشی لحظه یی یک عروس پناهجو

شوهر جدید رانجینی گفت:”صرف ۵ دقیقه وقت به من دادند تا از خانواده ام خداحافظی کنم.” وی افزود:” ما زندگی خوشی داشتیم و اطفال، از ما خوشتر بودند…. ما خواستیم تا دراسترالیا زندگی جدیدی را با یک امیدواری شروع کنیم. اکنون من شاک زده شده ام…. ما از هم جدا شدیم. قبل از این هم رنج های زیادی را کشیده بودیم. ایا انها می خواهند خاطرات و رنج ها را در استرالیا هم برای مان تازه کنند؟”

شوهر سابق رانجینی در سال ۲۰۰۶ (۱۳۸۵) در سریلانکا کشته شده بود. رانجینی و دو طفلش در سال ۲۰۱۰ به مرکز مراقبتی کریسمس آیلند رسیده بودند. آنها دو سال دوره اجباری را در مراکز مراقبتی دیگر گذرانیدند.

اداره مهاجرت به این مادر و اطفال یک سال پیش اجازه ی اقامت مشروط داده بود. مطابق به قانون، اگر تحقیقات بخش امنیتی درمورد رانجینی و دو طفلش مثبت می بود، ویزای اقامت دایمی در استرالیا به انها داده می شد.

محبوس تا زمان نامعلوم

در ماه جنوری سال روان، اداره ی استخبارات استرالیا حاضر نشد دلیل نگهداشت اجباری چهار پناهجوی دیگر را به جهت منفی بودن نتایج تحقیقات امینتی، درمورد آنها، جواب ارایه کند. علاوه برآن این سوال هم بی جواب مانده است که آیا این افراد برای بقیه ی عمر در این مراکز مراقبتی اجباری نگهداری خواهند ماند یا چطوری؟

خبرهای نگهداشت درازمدت و یا برای ابد پناهجویان و محاکمه ی حکومت و اداره ی استخبارات استرالیا، درحالی مطرح می شود که برخی از آگاهان، سفر غیرقانونی به استرالیا را مخاطره آمیز و به مثابه ی “خود کشی” می دانند. هم اکنون دوسیه ی درخواست ۱۳ پناهجوی افغان از طرف مقام های استرالیایی رد شده و پناهجویان برای مدت نامعلومی انتظار اخراج شدن را می کشند.

سفر از راه دریا؛ خود کشی کردن

قیوم بشیر”هروی”، خبرنگار افغان مقیم استرالیا درمورد خطرات بالقوه ی مهاجرت غیرقانونی به استرالیا، گفت:” تنها پیام و یا بهتر است بگویم تقاضای که ازهموطنان عزیزم بخصوص نسل جوان دارم این است که جان های شیرین شان را بخطر نیاندازند چون آمدن از راه دریا چیزی کمتر از خودکشی محسوب نمی شود.”

آقای هروی افزود:”شما می دانید که درظرف ۱۰ سال گذشته درحدود یکهزار تن از مهاجرین در این مسیر جان های شیرین شان را از دست دادند و در بسا خانواده ها یکی دو نفر شان توانستند جان سالم بدرد ببرند و به مقصد برسند. می خواهم بدانیم آیا در شرایطی که نصف خانواده را آب ببلعد و نیم دیگر بتوانند به مقصد برسند، چگونه آنها {بازماندگان} می توانند آن صحنهء دلخراش از دست دادن عزیزان شان را فراموش کنند؟ پس لطفآ به این نکته بیاندیشید و بعد تص

797بازدید

یک دیدگاه »

  1. دکتر نگار کریمی متخصص پوست،مو و زیبایی سرطان ۲۹, ۱۳۹۱ در ۹:۱۷ ق.ظ -

    پنجشنبه ۲۹ تیر۱۳۹۱ ساعت: ۹:۱۷

    جالب بود. فکر کنم صحبت های خوبی می تونیم با هم داشته باشیم.از مراوده اطلاعات با شما خوشحال میشم