افغانستان وبحران در پارلمان !

مدبریت ۷:۱۹ ق.ظ دیدگاه‌ها خاموش

بنام خداوند !

افغانستان  و بحران در پارلمان !

 آنگاه که  پدیده  همبستگی ملی  و باور  به  ارزش  ها  و افتخارات  تاریخی  در چنبره  حقارت بر انگیز گم شدن ها  و کوچک شدن ها ،  در طاعون منیت  و  خود خواستن ها  به  فراموشی گرفته شود ،بدون شک  جامعه ذلیل و زبون  همچون ساکنین  کنونی  سرزمین  افغانستان  در پهنه گیتی  هویدا خواهند گردید .

ما ساکنین  بومی  و اصیل  سرزمین  افغانستان در گذشته های تاریخ  ،   ملت  ذلیل و زبونی  نه بوده ایم .  ذلت  و زبونی ما  ” از یک  مقطع  ”  از  تاریخ   ،  آغاز میابد .   و این  وظیفه  ما است   و  واجب  بر ما است ،  تا؛ در یابیم  و بدانیم  که  از  کجا   و به کدامین  علت  و علت ها  از  ان همه عظمت  و بزرگی ،  به یک  همچنین  مرداب  تعفن زا  و  شرم سار ،  باژ گون  شده   ایم .

در صده ها ی اخیر ،   در تاریخ  سرزمین بنام   افغانستان،  از اوان  پیدایش ان ،  استبداد  ایل جاری  قبایل  دو سوی مرز دیو رند  در تبانی   با ارتجاع منطقه « حکام عرب » و استعمار بین المللی  « روس و انگلیس » جهت  حفظ  منافع  و اقتدار  استراتژی کی  خویش  کوشش  بر هم  نهاده  اند  تا  محدوده  جغرافیایی  تمدن  حوزه  فارس   و ایران باستان را   در بحران  تضاد  و اختلافات درونی  به چالش وا داشته ، تا  در  پرتو ان   زمینه  حضور و حاکمیت خویش را  در منطقه تهداب نهاده ،  قوام داده ،  و به  بست و گسترش بگیرند .

به شهادت  و گواهی  تاریخ ، عدم  موجودیت  حاکمیت  مقتدر  و کاردان ،  و فرو پاشی   بنیاد  همبستگی  ملی  ایرانیان   باستان ،  بخصوص  با گرایش های   مذهبی گوناگون ؛ زمینه ساز  زوال  دایمی  اقتدار و عظمت  ان ها  در گستره  تاریخ   بعد از  ظهور  اعراب  و بخصوص در  صده های  اخیر بوده است

شاید  ظهور  و پیدایش  مذاهب مختلف در بطن تمدن  حوزه  فارس ، یک  امر  تصادفی نبوده ،  بلکه  نقشه  و تئوری از پیش  تعیین شده یی   جهت  کوبیدن   اخرین  میخ ها  بر تابوت  مرگ و از هم  پاشی  دایمی  این بخش از تمدن  افتخار  بر انگیز بشریت بوده است  .  که ،  در صورت  بودن و موجودیت اقتدار  و درخشش  تمدن  حوزه  فارس ،  مجال برای   حضور و نفوذ    استعمار و ارتجاع    و رشد  و نمو عامل   داخلی به عنوان پیش  قراول استعمار ،  غیر ممکن   به نظر  می رسیده است  .

چگونه شخصیت شکست  خورده  و  مطرود شده  از وطن ،  همچون   امیر عبدالرحمن خان به گونه  معجزه  اسا  بر اریکه  قدرت کابل  تکیه میزند  و….

لذا ،  فاجعه از خود بیگانه شدن و با  ” خود ”  در  ستیزه  بودن، را  به  عنوان یک  تئوری  موثر  و کار ساز بر ما به  تحمیل گرفته اند  .  تکرار این  تئوری،   نی تنها ما را از هم  متلاشی مان  نموده است ، بلکه در مدت زمان بسیار کوتاه  ؛  ما  ، در چهره هم دیگر     دشمن بودن برای هم  را به   تشخیص گرفته ایم .

لذا ،  بار- بار به گونه  دشمن  در مقابل هم  جبهه گرفته  و به  اضافه سلاخی شدن از جانب   دستان  مغرض ،  خود همدیگر را به  سلاخی گرفته  و فاجعه ها   آفریده ایم .

آنچه که در سینه تاریخ  به گونه یک حقیقت  مطلق و انکار ناپذیر  میدرخشد ،  گنجینه گرانبها ی  تمدن از  نیاکان مشترک  مان میباشد .  کدام  محقق   و دانشمند  داخلی و یا هم  خارجی میتواند   تفکیک  و تشخیص  بنماید  که  دانشمند  فرزانه  سرزمین  پارس  ناصر خسرو قبادیانی  هزاره بوده است  یا تاجیک .  مولانا بلخ  هزاره بوده است  یا تاجیک .  رودکی  بزرگ  هزاره بوده است یا تاجیک  ،  ابن سینا  بزرگ  ،  سنا یی فرزانه و…

و ؛  زردشت !؟؟

پیامبر نیکی ها  و خوبی ها !  گفتار  نیک ،  کردار نیک  و پندار نیک  !

زردشت و اندیشه های وی  ،  اوج  عظمت  بلوغ  فکری  نیاکان  مشترک مان  در آن مقطع از تاریخ  بشریت . این  یعنی  سرزمین  پارس   در  درون  تمدن  بشریت   حرفی برای گفتن داشته است و…

حال  ثابت  نماییم   زردشت  هزاره بوده است  یا تاجیک ؟؟!  اما  ان چیزی که بیانگر   واقعیت  مطلق میباشد این است که ،  هزاره  و تاجیک  مشترکاً   میراث  داران این فرهنگ   عظیم  میباشند . که  هر دو ی این ملیت  بر اساس   مسئولیت  تاریخی ، موظف  به  پاس داشتن این  گوهر   پر ارزش  میباشند .

دوستان !   میراث  افتخارات نیاکان  مشترک مان ،  این  یک  فوندانسیون   قوی    و پولادین برای  اعمار مجدد  اقتدار   و عزت  ما ن   میباشد .

و ما ،  بر اثر  فرود  یک صاعقه ،  متلاشی شده ایم .

و،  در  متلاشی شدن خویش ،  پوسیده ایم .  لذا  در   درون  این پوسیدن ها ،  روئیدن دیگری !

ور  نی ،  مرگ و نابود ی مان ، در  فرا  راه  مان کاملا   هویدا میباشد .

نسل کنونی  نباید   تابوت  مرگ فرهنگ و اصلیت  خویش،  بر نسل های   آینده به میراث  بگذارد .

و حال   با حضور  بیش از ده سال جوامع  جهانی  در کشور  و  تمرین  و مشق  دموکراسی در این مدت زمان  ،  در وضعیت   فرا  انجام   انتخابات   پارلمان  دوم  کشور ، داریم   حیات به سر میبریم .

این که در این  انتخابات   کی  و کی ها ،  و   به  کدام هزینه شخصی ،  و یا  ملی  و بین المللی  در  مجلس  به گونه  عادلانه و یا  غیر عادلانه راه  پیدا نموده اند ،  بحث ی  است  جدا گانه .   اما ان چه  قابل تامل  میباشد ،  ناراضی  بودن  دسته  و حلقات ی  خاص  از نتایج  این انتخابات  میباشد .   در فرجام   اعلام   نتایج  انتخابات  پارلمان ،  دست های قدرت مند  ی  به  شمول جناب رئیس جمهور آقای   کرزی  و دیگران   ،  جهت به  ابطال کشاندن  این دور از انتخابات فعال  گردیدند .  که  بنابر  عوامل تاثیر  گذار  داخلی  و خارجی  و هوشمندی جناب  آقای معنوی   بعد از  وقفه  و کش و قوس ها  ،  مجلس  دوم  بالاخره  افتتاح  گردید .

اما شور  بختانه  که  این  مجلس  بعد از افتتاح شدن و آغاز  به کار نمودن  خویش،  باز هم  در  چالش  نا امید کننده  و  خجالت بار ی   دارد   به سر میبرد .

تحلیل   های گوناگونی  روی  موضوع بحران مجلس  از جانب  خبره گان کشور صورت گرفته است .

بعضی ها جناب  رئیس  جمهور و موضوع  طرح  داد گاه  ویژه  از جانب  وی  را در  این امر   دخیل  میدانند . گویی  جناب کرزی  در جریان کش و قوس ها   تعدادی را گوش مالی داده ، تعدادی را هم  اجیر  نموده  و  در  گذر  زمان  شرایط  مطلوب  و دلخواه  خویش را آماده مینماید  .  بعضی هم  مسایل  قومی و ملیتی را   پیش کش  مینمایند .  که  ،  بدون شک هر دو   موضوع   ذکر شده  به گونه  قطع   در بحران  موجود  تاثیر گذار میباشد .

از  جانب دیگر ، موضوع  بحران  مجلس نماینده گان  بر ما  تفهیم  مینماید که  ، مادام که   ارباب  قدرت سنتی   حاکمیت در افغانستان  و گرداننده گان   ارگ ریاست جمهوری این کشور  اراده  بنمایند ،  به گونه های  مختلف   و در زیر  چتر   دموکراسی ترین گونه  سیاست  و حکومت  داری ،   اعمال قدرت نموده  و اهداف   استراتیژی کی  خویش  را  دنبال  خواهند کرد .   این  یعنی   حضور دیگران   بلا نسبت  شلغم است و…

اما دور نما ی دیگری این  بحران،  بیان گر مرحله یی از  تجزیه  افغانستان را  به نمایش  میگذارد .

این  یعنی ، در صورت  پدید  آمدن   یک  جو  و اتمسفر  از دموکراسی حقیقی   ،  افغانستان  به گونه  اتوماتیک و خودکار  رو به تجزیه  خواهد رفت .    این یعنی  خواستگاه  و اراده  ستم  دیده گان  در  فرجام  دموکراسی  تجزیه این  کشور  خواهد بود ….

بگذریم  از این که  فرضیه های  فوق  کدام یک  به  حقیقت  منجر  خواهد گردید ،  اما آن چیزی را که به  گونه یک  فاکت  حقیقی میباشد ،  این است که   تعداد ی از  فرزندان درد   مند این  خطه ، در یک همچنین   شرایط  حساس از تاریخ  در خانه  ملت  راه باز نموده اند .  که  این خو د   یک  آزمون تاریخی  دیگری میباشد .  برای  به  تشخیص و  تفکیک گرفتن ”  آدم ”   از  نا مردمان  ” کاسه  لیس  ،  زبون  و انگل  تاریخ  !!!

نوشته شده توسط میر احمد لومانی
575بازدید

کامنت بسته شده است.