به آقای هارون امیر زاده !

مدبریت ۲:۴۵ ق.ظ دیدگاه‌ها خاموش

بنام خداوند !

تاملی برنوشتار جناب هارون امیر زاده !

 جناب  آقای امیر زاده !

 این که امروز ما   از حیطه   غبار  مسموم کننده  شک ، تردید  و بد بینی، و کوچک شدن ها و گم شدن در دل تاریکی  ها،  و واماندن در  انجماد فکری محدوده  منیت غرور کاذب  خویش ، و. درجه  بندی ،  و سیورت گذاری ها ی  تحمیل شده ارباب ستم؛ عبور نموده  و در محیط  تفکر ، اندیشه و استدلال ؛  بخصوص ” در ساحت تقدس قلم ” « خود» و  حوادث  و جریانات  تاریخی  خویش را  به نقد و تحلیل  میگیریم ، کاری است   بسی نیکو  ، با ارزش  و قابل تقدیر . 

 نقد  ،  کنکاش ، قلم  کشیدن و به   تحلیل   انتقادی  گرفتن  مسایل مربوط به جریانات  تاریخ و جامه مان  ،  بخصوص  جنبه های  تابو  گونه در حیطه باور  جامعه خرافی و استبداد زده  یی همچون  افغانستان ،  کاری است  « موسی گونه »    و ؛  مسئولیت  است  سخت سترگ .   که ،  شهامت  ،  شجاعت و استواری  گاندی گونه  یی را  از  نخبگان  و روشنفکران  جامعه مان  می طلبد . شکستن   قالب های منجمد  کننده ” سنتی  و ارتجاعی  ”  عواقب  درد  آلود   مملو  از اهانت  و تحقیر را در پی خواهد  داشت .  درحال که  خیلی ها دوست دارند  تا همواره  به-به و چه-چه نثار شان  شوند و نمک هر سفره  باشند  .

شرایط  و وضعیت کنونی حاکم بر ما ،  مالامال   از  بحران  و پرابلم  ها  بوده  ؛  که    این  بحران  و پرابلم ها    زاییده  چگونه گی  تعیین استراتیژی  ارباب قدرت حاکم  در کشور از یک سو  ،   و نحوه عمل کرد های ما،  به عنوان  اله  ابزاری  در  روند   پروسه تاریخ سازی     دیروز و امروز  از جانب  دیگر  می باشد .

  تاریخ  مملو از درد ،   افتراق بر انگیز  و برباد کننده !!  

یا به عبارت دیگر : طاعون موجود  در دامان  خراسان بزرگ ، « این مام مقدس  مشترک مان »   پس لرزه های  ستم  استبداد  و چگونه گی عمل کرد  نسل های گذشته مان میباشد 

مناسبات  اجتماعی صده های  اخیر در زیر   چتر استبدادی  ترین  گونه  از حاکمیت  ، نی تنها   کشور و  مملکت را به  زبونی کشانده ، بلکه  ما را  از هم  بیگانه  نموده و چی بسا در مقابل همدیگر قرار مان  داده  و از موجودیت مان   در جهت   تحکیم  پایه های  حاکمیت استبداد ،  استفاده های  ابزاری صورت  گرفته  است .

 لذا  برای  عبور  از  بحران کنونی ،   عبور از جو  بی اعتمادی   و بد بینی ؛  و  رسیدن  به مرحله اعتماد ،  خود باوری  و ایمان ی به  صداقت  همدیگر ؛  در گام نخست ،  از مرحله  دانستن مان  آغاز باید  کرد   .

 دانستن از همه  پیوند های عمیق و بنیادی و مشترکات   سخت پر بها ،  تعیین کننده  و افتخار بر انگیز  .

دانستن  از تاریخ ،  از مشترکات  ،  از پیوند ها .

و ؛ گفتگو  از   اشتباهات !    اشتباهات  فاجعه برانگیز و سخت  ویران کننده   و بحران زا ! اشتباهات  که   هیزم آور  آتش  آن ،  استبداد بوده است  و  ارتجاع .  و حال نیز  توسط  انسان های معلوم الا حال به  این  اتش  دامن  زده  میشود …     

ما  نیاز مند  گرد و غبار روبی  از رخسار  تاریخ خویش میباشیم .  حقایق را باید به کاویدن  گرفت .  زنگار و کژی ها را  باید    راست  نموده و به  صیقل اش  پرداخت . به عنوان  نسل  روشن  ، نسل   تعیین کننده  و سرنوشت ساز ؛  در گام نخست   جرات  ایستاده   شدن  در  برابر  آینه تاریخ  را  در روح و روان خویش به   پرورش  گرفته ،   و  ان را در فرهنگ  همگانی  جامعه مان   عمومیت  بخشیم  .

 دوستان  راه دیگری  موجود  نیست !!  یا  ما گمگشتگان  تاریخ  پر افتخار  سرزمین  خراسان  بزرگ ،  همدیگر  را در یافته  و در قافله  تمدن  بشری  عزت  و اقتدار دوباره  احیا نموده  و جایگاه  اصلی خویش را  بر جهانیان به  تثبیت  بگیریم .  و یا هم این که  در   هاله یی  از  فرهنگ و   اصالت  بی هویتی خویش ،  شاهد  خاموش  شدن و مردن  تدریجی  فرهنگ  و اصالت  خویش در  روند تاریخ  سازی های مجهول  و به  تحمیل گرفته  شده  باشیم  .  

  بودن   و نفس کشیدن  چندین صده   در محیط  و ماحول  مملو از استبداد ،  فریب ،  اغوا  و قساوت ؛  ذلیل  ، زبون ،  مریض و پریشان  حال مان   نموده است .  شلاق استبداد ،  چندین قرن  و چندین نسل است که  بر گرده ها مان نواخته میشود  .  لذا  پیکر مان زخمی است .  بخصوص   پیکر جامعه هزاره  ؛  زخم های سوزناک   و خون آلود.  

لذا  در  یک هم  چنین  جو  و محیط  نا سالم  ، محیط سلاخی برادر  توسط  برادر ،  محیط  گنگ ،  مبهم  و تاریک ؛  زخم های  نا سور استبداد  که  میرود  تبدیل به  غده های چرکینی شوند    ،  باید با  مهارت  دستان مجرب  ،  دلسوز  و خدا گونه  اندیشمندان  و خبره گان مان    مورد عمل جراحی  قرارداده شوند  . که این درست  همان بازگویی   هنرمندانه از  واقعیت های تلخ  تاریخی مان   میباشد.  که  ،   حادثه  همچون   فاجعه افشار   نقطه  اوج ان میباشد    و، توده و مردم مان باید باور مند  گردند که  این مرحله  دیگری از سلاخی برادر توسط  برادر نیست ، بلکه  باز نمودن غده ها  و کاوش  و جستجو در یک  همچنین محیط ،    هدف  سالم سازی و قرنطینه  نمودن مان  جهت   جلو گیری از  تکرار  فاجعه دیگری میباشد >

  از تاریخ باید  آموخت  و در جهت   تکرار نشدن   اشتباهات ،   همت  گماشت .

  من حس  میکنم  ؛ 
من   ایمان و  باور  کامل دارم  که  فرزندان   درد مند این  خطه ،  اقتدار و عظمت برباد رفته  نیاکان تمدن  ساز و غیرت مند خویش را   آبرو ،   و اعتبار دوباره  خواهند بخشید ؛  گویی  این   رسالت   در ید  قدرت این  نسل  جدید به  معیشت و تقدیر زده شده است >  گو یی این  آزمون  بزرگ در برابر این  نسل  و توسط درایت  و هوشمندی  آن ها  به  اجرا در آورده شود .  

جناب دکتر !

 شما اتحاد  هزاره و  تاجیک را همچون  اتحاد   هزاره  با افغان ها و…  شکننده  ،  نا پایدار  و اسیب پذیر  تحلیل   نموده اید . که ؛

این. دیگر جفا بزرگ  است بر تاریخ و  بخش  اعظم ی از تمدن بشریت !     به شهادت  تاریخ  ،  هزاره و تاجیک   قرن ها و صده های متمادی   برادروار و  تحت  یک نام و یک  هویت و افتخارات    مشترک  هم زیستی   نموده و تمدن ها آفریده اند . این که   استبداد  در یک  مقطعی   خصی  مان نموده  و رهبران  خصی ، بی خاصیت  و خام   با  اندیشه  و ایدیالوژی  عوام زده  و استبداد پسند در کنگره   رهبریت مان  جا  خوش نموده و  چه  بسا  ،  در چنبره  عنکبوتی  استبداد  گیر مانده  و   فاجعه  ها آفریده  و  اقیانوسی  از پرابلم  و تنش برای مان به ارمغان گذاشته اند ،  این  بحث  دیگری است   ، جناب دکتر !!  

 اگر همت نموده  و از حالت  ” لش ”  بودن  و  ” قالب بندی  های  استبداد   و استعمار  ”  بدر آییم ،  و چند گامی به  جلوتر  در سینه تاریخ  حرکت بنماییم ، در مییابیم که  ما همواره یک  پیکر واحد  و ملت   مقتدر ی بوده ایم .

در صده های  اخیر ما گم شده ایم  . هزاره در یک جو بی هویتی  و مملو از تحقیر  در منگنه  استبداد ،  با درد  و زخم هایش در گیر بوده است  و  تاجیک  بر اساس جبر متداوم استبداد   کوشش نموده است تا خود را بیشتر و بیشتر  بر  قوم غالب  و به اصطلاح برتر  نزدیک نموده  و بر چسب بزنند .

 اگر  جو ،  فضا و اتمسفر مسموم  استبداد   لایه  روبی گردد ،  اگر به  اصالت ها  و ارزش های  لازم   و فوندانسیون های  ساختار  فرهنگی جامعه هزاره  و تاجیک   دقت شود ؛  آیا کدام   تفاوت  و اختلاف  ریشه یی  را میتوان  آنها  به شناسایی  گرفت ؟؟  تنها ترین  تفاوت در این جا موجود  میباشد  که  ؛  هزاره ها با  تمام  شدت  و قساوت  تحقیر شده اند و  به سلاخی  گرفته شده اند و تاجیک ها کمتر .  علت نیز در این  نهفته است که  استبداد از هزاره ها بیشتر در هراس بوده  و خواهند بود .    

چندین  صده   کوشش  و تلاش های  هدفمند  و  زیرکانه یی صورت گرفته است تا  مردم  تاجیک  ساکن در افغانستان  را  در چنبره  قوم و ملیت  حاکم ” افغان ”   حل بنمایند . این کار از جابجایی  اقوام ان سوی خط  مرزی دیو رند   گرفته  تا اختلاط ژنتیکی « ازدواج ها » و کار هدفمند   ایدیولوژیک ی  به   صورت پیگیر   از جانب حاکمیت  تعقیب شده است .  اما میبینید که   نی تنها  موفق  نگردیده اند  بلکه  امروز  این بحران  وارد  مرحله و فاز جدیدی  دیگری   میگردد.   امروز  افق های  نوینی بر فراز راه   مرد م   مان  در حال  طلوع  میباشد .  که من  این  افق ها را  از هم اکنون مشاهده می نمایم .

جناب دکتر !

شکننده گی  اتحاد  ما زاییده   خام بودن جامعه   و نا بکار  بودن   رهبریت مان بوده است .  اساس و  فوندانسیون  اتحاد مان بر اساس  اندیشه های ارتجاعی بوده است   لذا متزلزل و نا پایدار بوده است .

اتحاد هزاره و تاجیک  ،  در  دهه  های  اخیر  و به  خصوص  در زمان حاکمیت  مجاهدین  بر اساس  یک استراتژیک   خاص  استوار  نبوده بلکه  به گونه  تاکتیک  های خام و کوتاه  مدت اعمال  شده است . 

رهبریت  آن مقطع از تاریخ مردم مان   حتی در ذهن  شان هم از همبستگی  استراتژیک ی  مردم مان   تصوری موجود نه بوده است .  هرچند در  عمر  کوتاه این   همبستگی،  استبداد را   از کابل  تا آن طرف های لوگر  و چهار آسیاب  میرانند !  

 این که  جامعه افغانستان   و روند سیاسی – اجتماعی و فرهنگی ان  بر بنیاد   استبداد و  تحریف ،  استوار بوده است ؛  در ان  هیچگونه جای  شک ، شبهه و   تردیدی  موجود  نمیباشد  . این که  در پروسه  اعمال  و دیکته استبداد ،  ما فرزندان سرزمین  خراسان بزرگ ،  هویت و اصالت خویش را به فراموشی گرفته  و همچون  کودکان   یتیم و بی مادر ،   صورت   هم به  خراشیدن   گرفته و در میدان  قوچ   جنگی  استبداد   فاجعه ها   آفریده ایم   نیز  یک  فا کت  و واقعیت تاریخی مشترک و درد  آلود مان  میباشد    

این که ما  در بحران هویت  به سر برده  ؛ و  هزاره  و تاجیک  بر اساس  همین بحران  هویت و اصالت  در منجلاب عدم  تفاهم  و نا باور ی  ،  از گذشته   های  دور و نزدیک  ، دارند   به  انتحار  سیاسی می پردازند  ،  نیز یک  فا کت   تلخ   و انکار نا پذیر   تاریخی مان میباشد .

 و ؛  این که  ما  عظمت  تاریخی  ایران باستان  و خراسان بزرگ را  همچون گنجینه  یی در دل تاریخ  محفوظ  داریم  نیز یک  فا کت و  واقعیت تاریخی   مان میباشد . 

باور مند ام   که ،  محیط  و فضا   سالم ،   جهت  دیالوگ و گفتمان  سازنده  نیاز مبرم عصر و ز مان   ما  نسل کنونی   بوده ؛  که  ،  در  پرتو آن ،  حقایق  و آموزه های تاریخی   دور و نزدیک  مان  به  حلاجی  گرفته شده ،  تا  از  این رهگذر  ملت و جامعه یی به  اصالت   خویش واقف گردید ه  و بنیاد  اصول مند و انسانی را  پایه ریزی بنمایند .

 تاریخ صده های نزدیک مان،  مملو است از  زخم ،  
خنجر   و دشنه . روح  ، روان  و پیکره   اساسی   باور  و پسیکولوژی  اجتماعی  توده های  درد مند   ما  را  توهین  ،  حقارت و از خود بیگانه شدن ؛  مسموم  نموده است   لذا با هوشمندی  و درایت  خبره گان  مان  از این مرحله  باید عبور نمود .

 جناب  دکتر !  شما  مقدار ی از بافت و چگونه گی ترکیب چهره  ها نیز  سخن گفته اید و  متذکر  گردیده اید که  تاجیک ها از لحاظ  بافت و شکل چهره  با   افاغنه  مشکلی ندارند  و یا هم  این که کمتر مشکل دارند و باهم  مشابه  میباشند ..

جناب دکتر ؛  در شهر که من زنده گی می نمایم ، از لحاظ ترکیب چهره ،  خیلی از برادران  تاجیک  تبار من،  از هزاره  نیز  هزاره تر اند .  جناب  دکتر  ؛ اگر شما  خود کلاه  هزاره گی بر سر گذاشته  و  وارد مناطق  هزارستان   گردیده  و خود را هزاره به معرفی بگیرید ، من یکه  مطمئنم که   همگان    خواهند  پذیرفت .

جناب  دکتر !  مردمان  مناطق  همانند   غور ، بخش ها یی  از  ولایت  هرات ،  بادغیس ،  ز رنج ،  بغلان    و تعداد بیشماری  در ساحات  شمالی  ” کاپیسا و پروان ”  در مرز  میان هزاره  و تاجیک سرگردان اند و…

 سخن  اخیر !

 تاریخ های  دور  بیانگر  یگانه گی  و عظمت  ما بوده ،  که  این عظمت  در صده های اخیر  بنابر عوامل داخلی  و خارجی  به  فراموشی  گرفته شده است . در نتیجه  نسل  کنونی  باز مانده از ان  عظمت بزرگ ، در  یک  بی هویتی   کامل  همچون  یتیم های  وا مانده ،  صورت هم  به  خراش  گرفته  و فاجعه ها آفریده اند

فوندانسیون  های  مستحکم  و استوار تاریخی ،  برای  اعمار مجدد  سرزمین  خراسان  بزرگ  موجود می باشد .  این  امر  بزرگ تاریخی در  صورتی  ممکن و عملی  خواهد گردید ،  که نسل کنونی  هزاره و تاجیک  پرچم  کاویانی بر افراشته و در ” محوریت ” خویش  ،  ملیت های  تحت ستم را  برای  همیش  از  ستم استبداد  در سرزمین   افغانستان ، به جانب سعادت  و پویایی رهنمون بنماید و این امر مقدس  ممکن  نه خواهد  بود ،  مگر  آنکه  در  کره  نقد و تحلیل  های جامع  و عالمانه  به پختگی نایل گردیم  .   به امید آن روز !  یا هو ….

+;نوشته شده در ;چهارشنبه یازدهم اسفند ۱۳۸۹ساعت;۲:۴۵ توسط;میر احمد لومانی;

821بازدید

کامنت بسته شده است.