تاریخچه مختصر پناهجویان هزاره در آسترالیا و چگونگی برخورد دولت آسترالیا در برابر آنان

مدبریت ۷:۲۵ ق.ظ ۹

تاریخچه مختصر پناهجویان هزاره در آسترالیا و چگونگی برخورد دولت آسترالیا در برابر آنان

مقدمه:                                                                                            یزدان حاتمی از کابل

در اواسط سالهای ۱۹۵۰ نخستین گروهی پناهجویان هزاره وارد آسترالیا شد. تعداد پناهجویان هزاره در جریان چندین سال گذشته حالت سعودی و نزولی را پیموده است. در کلیه مقاطع زمانی که تعداد زیادی هزاره ها به کشور آسترالیا وارد گردیده اند، همزمان با آن مردم و دولت این کشور دچار ناراحتی شده و فرصت های محدودی را برای همه هزاره ها – حتی کسانیکه مستحق بوده – در مقابل درخواست پناهندگی آنها وضع نموده است.

درحالیکه تعداد پناهجویان در حال افزایش بوده ، دولت آسترالیا و نیز سایر دولت های منطقه تلاش نمودند تا موانع را در سر راه هزاره ها بخاطر عبورآنها از کشورها و رسیدن به استرلیا ایجاد کنند. این امر باعث آن میگردد تا رسیدن به آسترالیا را خطرناک تر شود و نیز مدت طولانی را دربر بگیرد تا افراد خود را به آن کشور برسانند. از همه مهمتراینکه، تلاش های مذکور در راستای هدفی است تا هزاره هایکه مستحق واقعی اخذ تابعیت این کشورمییباشند، نتوانند به این امر نایل آیند زیرا هزاره های دیگری جای آنها را پرکرده است یا بخاطریکه مردم آسترالیا از همه هزاره ها به گرمی پذیرایی نمی کنند.

تاریخچه مختصر

۲۰۰۷-۱۹۹۹

در زمان حکمرانی طالبان برافغانستان، آسترالیا با تعداد اندک هزاره ها کمک نمود و آنها را تحت پوشش برنامه موسوم به پروگرام انسان دوستانه (Australian Offshore Humanitarian Program) به آسترالیا آورد[۱] . به نظر میرسید که آنها از آزار و اذیت ترس واقعی داشتند. سپس این روند یعنی ورود تعداد بیشتر هزاره به این کشور وسیع تر گردید زیرا آنها سفر به آسترالیا را بدون دریافت دعوت نامه از طرف پروگرام انسان دوستانه آسترالیا روی دست میگرفتند، و اکثرا بوسیله قایق ها خود را به این کشور میرساندند[۲]. در میان سالهای ۱۹۹۹ الی ۲۰۰۱ بیشتر از ۱۲۰۰۰ نفر با استفاده ازین روش وارد آسترالیا گردیده اند.

ورود سریع افراد بسیار زیاد در مدت کوتاه مایه نگرانی و تشویش برای مردم و دولت آسترالیا گردید. در سال ۲۰۰۱، نخست وزیر این کشور، ژان هاوارد از تغییر در پالیسی های پناهجوئی در آسترالیا سخن بعمل آورد. کسانیکه از طریق قایق ها خود را به این کشور رسانده بودند، به کمپ ها یا اردوگاههای توقیفی سایر کشورها نظیر کشور نورو گسیل شدند و تعداد زیادی مردم بخاطر طی مراحل پروسه پناهجویی یا قبولی شان برای چندین سال درانتظار بسر بردند. از میان آنها ، تعداد از افرد در نهایت مورد پذیرش قرار نگرفته و دوباره به کشورمتبوع شان روانه می شدند. این پالیسی ها در میان مردم آسترالیا از شهرت و محبوبیت زیادی برخوردار بودند و روی این دلیل برای شش سال مورد اجرا و تطبیق قرار گرفت. طی این مدت، مردم هزاره دلسرد شده و تعداد زیادی از قاچاقچیان انسان کار و بار خود را از دست دادند و شمار هزاره هایکه از بوسیله قایق خود را به این کشور میر ساندند، بطور قابل ملاحظه کاهش یافت زیرا این مردم درک کردند که دستیابی به فرصت های موفقیت و کامیابی در این راستا خیلی اندک و کم میباشد.

۲۰۰۷-۲۰۰۹

در سال ۲۰۰۷، تحولی در حکومت آسترالیا رونما گردید زیرا حزب کارگر به عنوان حزب برنده در نتیجه انتخابات شناخته شد که رهبری آنرا شخصی به نام کووین رود به عهده داشت که به مقام نخست وزیری رسید. حزب کارگر خواهان پالیسی های بود که باعث ایجاد موانع و سختگیری های بیشتر بالای پناهجویان نبود ، و روی این ملحوظ ، آنها ارسال افراد به کشورهای دیگر جهت طی مراحل پروسه پناهجوئی شان ، را متوقف ساختند. آنها تلاش نمودند تا ازین امر اطمینان حاصل نمایند که کسانیکه از بوسیله قایق به آسترالیا خود را می رسانند، باید پروسه پناهجوئی شان بطور فوری و سریع طی مراحل گردیده تا باشد که پناهجویان مذکور مدت زیادی را در توقیف خانه ها و محابس بسر نبرند. با این وجود، حکومت بر تاکیدش مبنی بر رجحان ‌پذیرش پناهجویان از طریق پروگرام (Offshore Program Australian) از کمپ ها و خانه ها در سایر کشور (از قبیل پاکستان و ایران) ادامه داد.

شماری از هزاره ها بدین برداشت بودند که تغییر در پالیسی ها بدان مفهوم است که آنها میتوانستند به آسانی و ساده گی بیشتر در کشور آسترالیا منحیث اتباع این کشور پذیرفته شوند و این امر روند و جریان ورود هزاره ها به آسترالیا از بواسطه قایق ها حالت سعودی خود را آغاز نمود. افزایش در ورود تعداد بیشتری افراد به آسترالیا سبب ناراحتی و افسرده گی مردم عامه آسترالیا گردید و این امر باعث آن گردید تا بالای حکومت آسترالیا فشار بیشتری وارد گردد تا در زمینه قبولی پناهجویان اقدامات و تدابیر شدید و سختی را مجددا روی دست بگیرد.

از سال ۲۰۰۸ و بخصوص ۲۰۰۹ بدینسو دولت آسترالیا تدابیری را روی دست گرفته است تا مانع رسیدن افراد به این کشور گردد. دلیل این امر این است که مردم آسترالیا بدین باور و عقیده اند که افراد بیسار زیادی با استفاده از قایق ها به این کشور خود را میرسانند. در سال ۲۰‍۱۰ ، تناسب هزاره هایکه درخواست های قبولی شان رد گردیده، به شصت درصد (٪۶۰) افزایش یافت. تعداد اعظمی این افراد بر این فیصله اعترا ض یا به عبارت ساده تری استیناف طلب شده اند، لیکن احتمال بسیار زیاد میرود که انهایکه رد شده اند، پس از انتظار بسیار زیادی در آسترالیا بدور از خانواده ها و بدون کار دوباره به افغانستان یا پاکستان فرستاده خواهند شد.

یادداشت ها:

۱. صرفآ الی ماه سپتامبر سال ۲۰۱۰

۲. سال ۲۰۰۹ دربرگیرنده ۱۷ فردی است که در دریا جانهای شان را از دست دادند.

۳. قبل از سال ۲۰۰۹، آمار و ارقام ارایه شده شامل کشتی رانان یا قایق رانان نمی شود. در ارقام سال ۲۰۰۹ و ۲۰۱۰ قایق رانان شامل میباشند.

سال ۲۰۱۰ و آینده

در سال ۲۰۱۰ حزب کارگر یکبار دیگر تحت رهبری نخست وزیر جولیا جیلارد در نتیجه انتخابات به مثابه حزب برنده شناخته شد. در جریان انتخابات متذکره حزب مخالف یعنی حزب کارگر تعهد نمود که در صورت برنده شدن پالیسی های ژان هاوارد درین عرصه را مورد استفاده قرار خواهد داد و نیز مانع هزاره ها خواهد تا به آسانی به سیستم پناهندگی این کشور درصورت ورود آنها به این کشور از طریق قایق ها ، دسترسی پیدا کرده نتوانند و درکنار آن این حزب تعهد نمود که آنها را برای مدت های طولانی به سایر کشورها خواهد فرستاد. رقابت در انتخابات انتخابات بطور مساویانه میان احزاب بزرگ وجود داشت که درنتیجه آن درحال حاضر هیچ یک از احزاب اکثریت کرسی ها را بخود اختصاص نداده است و این بدان معنی است که اکنون حزب کارگر بسیار زیاد تحت فشار قرار دارد تا شرایط را برای هزاره ها سخت تر بسازد تا مانع پناهندگی آنها درین کشور گردد.

مهم است تا به این نکته پی برده شود که تعداد کثیری از مردم استرالیا خواهان آنند تا شمار هزاره های که بوسیله قایق های به این کشور خود را می رسانند، کاهشی ایجاد گردد و آنها نیز میخواهند که پروسه درخواست پناهندگی برای هزاره ها درین کشور مشکل تر و پیچیده تر گردد. دولت آسترالیا تصمیم گرفته است که بسیاری از هزاره های که برای پناهندگی درخواست های شانرا به این کشور ارایه کرده اند، آنچنان نیازمند نیستند و به همین لحاظ است که دولت مزبوردر راستای عدم پذیرش درخواست پناهندگی هزاره ها و بازگشت آنها به کشور متبوع شان وارد عمل می شود.‎ این موضوع مایه بدبختی است زیرا هزاره های زیادی هستند که واقعآ مستحق آنند تا درخواست پناهندگی شان مورد پذیرش و تقبل قرار بگیرد، اما با وجود آن، در هرمورد تعداد زیادی از هزاره ها عزم سفر به آسترالیا را میکنند و در هر زمان یک فرد هزاره مجبور میکردد تا درمورد نیازمندی ها یا هویت خود معلومات نادرست و کاذب ارایه کند و دلیل این امر آنست که دولت آسترالیا تحقق چنین امری را برای همه هزاره ها مشکل و دشوار ساخته است.

برداشت واضح و روشنی که میتوان ازین موضوع گرفت آنست که افراد زیادی درمسیر راه شان به آسترالیا دچار مصدومیت و مجروحیت شده و به زندان کشانده خواهند شد و خانواده های بیشتری از هم جدا خواهند و افراد بیشتری وقت و پول شان را ضایع کرده و در زیر بار قرض غرق خواهند شد. از همه مهمتر اینکه زنان، اطفال و خانواده های هزاره که در افغانستان و پاکستان زندگی- آنانیکه نیاز مبرم و جدی برای پناهندگی دارند- به آسانی وساده گی نخواهند توانست تا درخواست های پناهندگی شانرا به دولت آسترالیا ارایه کنند، زیرا سایر هزاره ها جای آنها را گرفته است یا بدلیل اینکه آسترالیا نسبت همه هزاره ها مشکوک و مظنون گردد. بدین طریق ، کارکردها واعمال تعدادی از هزاره ها سبب بروز محدودیت ها در آسترالیا گردیده که به تبعه آن تعداد کثیری از هزاره های ازین ناحیه آسیب پذیر و متاثر میگردد.


[۱] Offshore Program عبارت از پروگرامی است در آن پناهجویان از کمپ ها و خانه در سایر کشورها انتخاب می شوند. Onshore Program عبارت از پروگرامی است که در آن درخواست های پناهندگی افرادی مورد بررسی قرار گیرد که قبلا در آسترالیا اقامت داشته و نمی خواهند به کشورمتبوع شان دوباره روانه شوند و میخواهند تا از مصونیت های خاصی برخوردار گردند.

[۲] بیش از هشتاد درصد (٪ ۸۰ ) افرادیکه بوسیله قایق ها به آسترالیا خود را می رسانند و خود را تبع افغانستان میدانند متعلق به گروه قومی هزاره میباشند.

نوشته شده توسط  یزدان حاتمی از کابل 
1,455بازدید

۹ دیدگاه »

  1. محمد علی از کویط پاکستان ثور ۷, ۱۳۹۰ در ۱۱:۵۵ ق.ظ -

    چهارشنبه ۷ اردیبهشت۱۳۹۰ ساعت: ۱۱:۵۵

    از دوست ما که این مقاله را پیرامون تاریخجه مهاجرت به استرالیا ار سال کرده است تشکر و قعا موضوع جالب و خواندنی بود. تمام مردم هزاره می داندکه حکومت کنونی از هر طریق ممکنه در تلاش هستند که جلو رشد و ترقی مردم هزاراه را بگیرند، امضا تعهدنامه خروج مهاجرین از سوی دولت افغانستان وزارت مهاجرین استرالیا و ادره امور مهاجرین سازمان ملل خود ثبوت موثق بر ادعای ماست. از زمان که این تعهد نامه را این دولت مفسد به امضا رساند سرنوشت پناهجویان هزاره به سوی وادی بی هدفی در حرکت هستند چندین تن انان دست به خود کشی زده و تعداد یگر انان به تکالیف روانی مبتلا شده اند. اقای محقیق پهلوان شما به جز اینکه مانور در مقال هزاره های مهاجر در سیدنی و دیگر شهر ها استرال برود هیج کار مثبت هم نکرد خلاصه یعد از خوردن نان چرب دوباره در کنار مادر باقر تشریف اورد.

  2. امان از تهران ثور ۷, ۱۳۹۰ در ۱۲:۰۶ ب.ظ -

    چهارشنبه ۷ اردیبهشت۱۳۹۰ ساعت: ۱۲:۶

    با عرض سلام وخسته نباشید اول اززحماتی که متقبل میشوید سپاسگذاری میکنم
    مطالب تان راخواندم باید بگم عالی بود اینکه مردم رااز چگونگی رفتار ومشکلات سفر به دیارغربت اگاه میسازی قابل ستایش است بیایید دعا کنیم تا به زودی مشکلات مهاجرین هزاره هادرکمب های استرالیااگرحل نمیشه حداقل کمتر شود

  3. غلام علی ثور ۷, ۱۳۹۰ در ۱:۰۳ ب.ظ -

    چهارشنبه ۷ اردیبهشت۱۳۹۰ ساعت: ۱۳:۳

    برادر جان قند!
    این استدلال شما کاملا دور از حقیقت و عقلا نادرست می باشد. من خودم ۱۲ سال است که دراسترالیا زندگی می کنم ولی تا هنوز از هیچ ارگان نشنیده ام که دولت در سدد پالیسی باشد که مخصوص هزاره ها باشد. هزاره ها کوچک ترین جمعیت مهاجرین را در استرالیا دارند و حتی از جمله بهترین و شکسته ترین مهاجرین که تا هنوز به استرالیا عودت نموده اند شناخته شده است.
    منطق شما و استدلال شما در مورد تمام مهاجرین درست صدق میکند ولی نه مخصوص هزاره ها.
    فکر می کنم که شما خواستین با این نحوه بعضی ها را که هنوز می خواهند به استرالیا بیایند جلوگیری نمایی واقعا افسوس است و من می گویم که هرکسی که درخواست پناهندگی بدهد و کیس درست و حسابی داشته باشد به زود ترین فرصت قبول می شود از هر کشوری که باشد خصوصا هزاره ها.

    برادر قند بیا که مه و تو بقیه دوستان که نیازمند هستند دست شان را بگیریم نه اینکه با نوشته بی منطق خود آنها را نا امید کنیم. کاش نام و نشانت را می نوشتی که من با خودت در تماس می شدم و ازت پرسان می کدم که چی سند بر گفته هایت داری و باز قد تان بحث میکردم.

  4. رضا ثور ۷, ۱۳۹۰ در ۱:۰۴ ب.ظ -

    چهارشنبه ۷ اردیبهشت۱۳۹۰ ساعت: ۱۳:۴

    مگر پناهیندگی تنها برای هزارها مشکیل شده در استرالیا؟

    که ایشاره شما فقط به هزارها است

    اگر در کشور مبارزه علیه مهاجرت صورت بگیرد تنها یک قوم را نیشانه نمگیرد بلکه با همه مهاجران برخورد میکنند این منبع اطلاعات کاملا نادرست است

  5. حامد ثور ۷, ۱۳۹۰ در ۵:۴۷ ب.ظ -

    چهارشنبه ۷ اردیبهشت۱۳۹۰ ساعت: ۱۷:۴۷

    در متنی را که این عزیز ارایه دادند از زاویه بد بینی به قضایا نگاه میکنند. در این متن چندین مرتبه اسم هزاره را اشاره کردند طوریکه میشود حدس زد که در استرالیا که هدف بسیاری از مهاجران از کشورهای مختلف اند فقط این هزاره است که تحت فشار اند و با دیده اغماض استرالیایی ها نگریسته میشوند. در حالیکه از همه کشور ها چه پیشرفته و چه عقب مانده سیل مهاجرت به استرالیا ادامه دارد. مگر استرالیا خودش از مهاجرت به وجود نیامده است. مگر فقط افراد اروپایی الاصل حق مهاجرت و اقامت در انجا را دارد؟
    من کاملا موافق مهاجرت ام. چون تکامل و پیشرفت امروزی بشر حاصل مهاجرت است. اگر میخواهید رشد کنید مهاجرت کنید. چون ابی که در یکجا ماند، خواهند گندید.

  6. احمد ثور ۸, ۱۳۹۰ در ۳:۲۶ ب.ظ -

    پنجشنبه ۸ اردیبهشت۱۳۹۰ ساعت: ۱۵:۲۶

    با عرض سلام
    زحماتی که دوست ما به خاطر نوشتن این مقاله کشیده است قابل قدر است، ولی کاملا واضح است که اطلاعات دوست ما بسیار محدود و ناقص است. به عنوان مثال اسم صدر اعظم فعلی جولیا گیلارد است، نه جولیا جیلارد، و اسم آخرین صدر اعظم حزب لیرال هم جان هاوارد بود ونه ژان…

    نکته ی دیگری که قابل تذکر است اینست که دوست ما نوشته که مردم استرالیا قسمت اعظم شان خواهان برگرداندن مهاجرین هزاره هستند، که این موضوع به کلی صجت ندارد. درست است که عامه مردم استرالیا خواهان اینست که مهاجرین باید از مبادی قانونی وارد کشور شوند، ولی همه میدانند که این شرایط برای همه مهیا نیست، بنا براین به خیلی ها و به خصوص هزاره ها این حق داده میشود که راه دیگری را برای رسیدن شان به استرالیا انتخاب کنند.

    شاید این نوشته ترجمه ناشیانه ای از مقاله ای در باره مهاجرین غیر قانونی به استرالیا باشد. ولی آنچه مسلم است که مردم و دولت استرالیا از هزاره ها خیلی هم راضی هستند به هزار دلیل که هم آنها میدانند و هم ما. اما متاسفانه این اواخر تعداد مهاجرین غیر قانونی ایرانی خیلی زیاد شده و با توجه به اخلاق ناشایست و نابردباری این مردم و آتش زدن کمپ های کریسمس آیلند و بیلاوود سیدنی و تصویر بدی که از این ناحیه در اذهان مردم ایجاد شده، دولت و به خصوص وزیر مهاجرت ناچار شد که پالیسی ویزای موقت را دوباره معرفی کندکه البته آنهم شامل کسانی میشود که در این جریانات دخیل باشند.

    مسلما هزاره ها با توجه به شرایط خاصی که در کشور حاکم است راه استرالیا را آنهم به صورت غیر قانونی و با قایق های فوق العاده فرسوده پیش میگیرند. اگر شرایط تحصیلی، کار و زندگی به صورت عادلانه برای شان در کشور شان فراهم باشد آنوقت مسلما دست به چنین ریسک بزرگی نمیزنند، ولی داستان برای مهاجرین غیر قانونی ایرانی کاملا متفاوت است، و همین باعث میشود که آنها شرایط نه چندان مناسب کمپها برای شان غیر قابل تحمل میشود و در نتیجه دست به شورش میزنند و این باعث میشود که عده ای به شمول دوست نویسنده ما چنین قضاوتی در مورد همه مهاجرین داشته باشند.

  7. یونس ارشاد ثور ۹, ۱۳۹۰ در ۱۱:۳۷ ق.ظ -

    جمعه ۹ اردیبهشت۱۳۹۰ ساعت: ۱۱:۳۷

    دوست گرامی اگر هزاره ها به استرالیا نمی رفت تا حالا از گرسنگی مرده بودند پس چه خاکی بر سر خود می کردند؟

    در ضمن بخاطر صداقت و مدنیت هزاره ها در کشور استرالیا محبوبترین پناهندگان نزد دولت و مردم استرالیا است ولی بهرحال در کل مردم استرالیا زیاد از همه پناهندگان خوشش نمی آیند.

  8. شرافت ثور ۹, ۱۳۹۰ در ۱۲:۳۲ ب.ظ -

    جمعه ۹ اردیبهشت۱۳۹۰ ساعت: ۱۲:۳۲

    کاملاَ معلوم است که این مقاله سرکنده پی کنده ترجمه ای یک یا چند مقاله است که نویسنده ظاهرا آن را ترجمه کرده یا از کدام جای کپی پست کرده است. بهر صورت این نوشتار هم عیب های کلان دارد همانند: کلمه صعود در دو جای به شکل سعود نوشته شده که برای یک صاحب قلم عیب است ! . جریان مشکل تراشی یا بدبینی مردم یا دولت استرالیا تنها به مهاجرین هزاره نسبت داده شده که نمی تواند قابل قبول باشد. چون مهاجرین غیر قانونی هزاره در برابر سیل مهاجرین غیر قانونی که از سراسر جهان به این کشور سرازیر می شوند در واقع یک نسوار هم نیست. به علاوه سران و سیاستمداران استرالیا برخلاف ادعای نویسنده از هزاره ها به دلیل صداقت ، تلاشگری ، سلامت روحی و روانی ، سلامت اخلاقی ، سختکوشی و… بسیار راضی اند. پس این ادعا کاملا مردود است . البته در مهاحرت هزاره ها اجباری عظیم نهفته است نه اینکه از روی هوا هوس باشد!؟ چون این مردم جای را برای زیسیت به عنوان یک انسان ندارند چاره ای ندارند جز اینکه مهاجرت کنند به جای که ساده ترین و نخستین نیاز یک انسان را برایش بدهند و آن امنیت ، نان و شخصیت ! که هرسه مورد گمشده ای تاریخی این قوم بدبخت است . همه که پا در این راه می گذارند از جان و سر گذشته اند و ورد زبان شان این است: یا تخت یا تابوت ! در هرحال در این راه به قول مهاجران آرامش است اگر غرق شدن هم به آرامش ابدی رسیده اند و اگر شانس آورده زنده رسیدندو قبول شدند بازهم آرامش را یافته اندو…

  9. شریف از غزنی ثور ۱۱, ۱۳۹۰ در ۹:۲۳ ق.ظ -

    یکشنبه ۱۱ اردیبهشت۱۳۹۰ ساعت: ۹:۲۳

    خدمت تمام خواننده گان وبلاگ جاغوری و اقای حاتمی عرض ادب دارم
    امید ورام که موفق باشید، با احترام با دیدگاه همگان باید نوشت با وجود که این مطلب عاری از مشکلات نبود اما باید گفت که دور از واقعیت نگری هم نبود. خواننده گان عزیر و خصوصآ دوستان که در استرالیا زندگی می کند بهتر می داند که فعلا حدود بیتشتز از هزاران پناهجو در بازداشتگاه های چون داروین ، کریسمس و ده یگر ماها و سال هار سپری کرده و مطابق سایت مهاچرین فعلا حدود ۷۰۰۰ هزار مهاجر در آ ن بسر می بردند. و روزانه قایق های پناجویان در مسیر ترانزیت غرق می گردد. از زمان که امضای تهعد نامه بین دولتین مهاجرین به بیشترین حد به سختی ها دست پنجه نرم می کند ما در اخبار و سایت های می خوانیم که در فلان روز یک مهاجر خو دار اعدام کرد و در روز دیگر می خوانیم که خود را با رو جای حلقه اویر کرده و به خصوص اتش زدن باز داشتگاه خود دلیل بسیار قوی از حالت فاجعه امیر مهاجرین است. در ست است که تمام پناهجویان مربوط هزراه نمی شود ولی هدف نویسند تنها هزاره های و قوم هزاره بوده کار به دیگران نداشته، شما خوب می دانید که در استرالیا هزاره های بنام افغان می شناسد اقوام دیگر کمتر علاه مهاچرت به استرالیا را دارد. بعضی از دوستان بدون اگاهی از وضعیت مهاجرین که در کمپها و باز داشتگاه نظرات بسیار کور کورانه اریه می دارد چون خود شان در اپارتمان های عالی با فامیل شان مصروف خوشگذرانی ا ست فکر می کند که هیج کونه واقعه بدی برای مهاجرین اتفاق نیافتاده اند. شخصا یک تن از اعضای خانواد ام در این مسیر از مدت دوسال بدین سو نا معلوم است که تنها ما می دانیم که خطرات و غم های مهاجرت به استرا لیا تا کدام حد است اما دوستان که موفقیت پزیرفته شده و زندگی خوش دارد کجا غمها و درد های دیگران که اعضای خانواده خود را در این مسیر از دست داده درک می کند.
    موفق باشید