زندگینامه استاد فیاضی جودری

برهانی محمد جواد ۹:۴۰ ق.ظ دیدگاه‌ها خاموش
زندگینامه استاد فیاضی جودری

بسم الله الرحمن الرحیم

زندگینامه حجت الاسلام و المسلمین استاد شیخ عبدالصمد فیاض؛ مرد دیانت و خدمت

استاد عبدالصمد فیاضی در سال ۱۳۱۶ ه ش در منطقه جودری جاغوری در یک خانواده متدین و فقیر دیده به جهان گشود. پدرش کشاورز بود و با زمینی کمی که داشت زندگی خانواده اش را به سختی می گذراند. استاد، خواندن و نوشتن را در مکتبخانه منطقه پیش ملا امامان قریه اش فراگرفت. ایشان درس های ادبیات عرب را از خدمت مرحوم حجه الاسلام سید عباس در قریه سبز چوب و مرحوم حجه الاسلام والمسلین استاد شهید شیخ حسین علی فقیهی در خرکوش آموخت.

تحصیل در ایران و نجف و تدریس در زادگاه

استاد فیاضی برای ادامه تحصیل راهی مشهد مقدس شد و در کنار بارگاه ملکوتی ثامن الحجج از خدمت اساتید معروف حوزه علمیه مشهد چون ادیب نیشابوری و شیخ رجب علی مدرس خراسانی به مدت چهار سال در رشته منطق، اصول و فقه کسب فیض نمود.

استاد آرزو داشت خود را در نجف کنار بارگاه ملکوتی امیرالمومنین برساند و سطوح عالی را در حوزه کهن شیعه از محضر اساتید برجسته آن جا فرابگیرد. بالاخره مشکلات سفر را به جان خرید و برای کسب فیض به پابوسی حضرت امیر شتافت. استاد پس از رسیدن به حوزه بزرگ شیعه، بی درنگ دنبال گمشده اش می گشت و برای پیدا کردن آن هر دری را زد و سرانجام در حلقه درس سطوح عالی شیخ مسلم سرابی و شیخ غلام رضا مقدسی اصفهانی شرکت کرد. استاد بی وقفه تلاش کرد تا خود را برای شرکت در درس خارج زعیم حوزه های علمیه حضرت آیت الله العظمی خوئی آماده کند. بالاخره این آرزوی استاد هم برآورده شد و چهار سال بصورت پیوسته در درس خارج زعیم حوزه های علمیه شرکت، و تقریرات درس استادش را مانند سایر شاگردان نگاشت. استاد فیاض، بعد از فراغت از نجف در سال ۱۳۴۷ ه ش با کوله بار از علم و تقوا به قصد خدمت و تبلیغ معارف اهل بیت (ع) به زادگاهش برگشت.

استاد فیاضی در اوج جوانی؛ در بدو ورود به مدت یک سال در مدرسه معروف، عالم پرور و پرآوازه حوتقول در کنار اساتید زبده آنجا چون استاد آیت الله وحیدی و استاد شیخ رمضان شریفی مشغول تدریس شد. بعد از یک سال در سال ۱۳۴۸ استاد در زادگاهش مدرسه دینی جودری را تاسیس کرد. به زودی شهرت استاد در تمام مناطق جاغوری و مالستان پیچید و از سراسر منطقه طلاب علوم دینی برای استفاده از خرمن دانش این استاد جوان وارد مدرسه جودری شد. استاد با نشاط و توانایی که داشت یک تنه مدرسه را اداره می کرد، هم مدیریت و هم تدریس دروس مختلف را در مدت تقریبا یک دهه به تنهایی به عهده داشت و از صبح تا شب تمام وقت، زندگی اش را وقف مدرسه، تدریس و تربیت شاگردان کرده بود. در مدرسه جودری طلاب زیادی گرد آمده بودند واز مقدمات تا کتاب رسائل شیخ انصاری را درس و شاگرد جود داشت. امروزه نسل اول شاگردان استاد، خود از اساتید چیره دست در وطن و ایران محسوب می شود.

در دهه شصت استاد فیاضی بنا بر تقاضای علما وارد مرکز گردید و حلقه درس خود را از جودری به مدرسه مهدیه انتقال داد. در این دوران که مکاتب دولتی وجود نداشت و مدرسه دینی تنها مکانی برای سواد آموزی و رشد علمی بود، طالبان علوم دینی از هر جا در مدارس دینی سرازیر گردیده بود. مدرسه مهدیه چندین استاد برجسته داشت که استاد فیاضی سطوح عالی را در این مدرسه تدریس می کرد. در این دوران تنش های حزبی و گروهی در سراسر افغانستان در اوج خود بود که این تنش و گروه گراهی در میان حوزه ها هم راه یافته بود. استاد با مشی معتدل، طلاب مدرسه را به درس خواندن تشویق می کرد و از سیاسی شدن برحذر می داشتند.

زحمات استاد به بار می نشست، و طلاب زیادی در این مدرسه تربیت و آماده ورود به حوزه کویته،مشهد و قم می گردید. اکنون، این نسل از شاگردان استاد، نیز جزء اساتید و محققان حوزه های علمیه شیعه محسوب می شود.

بعد از باز سازی مدرسه مهدیه و تاسیس مجتمع علمی و فرهنگی جاغوری توسط آیت الله افتخاری، استاد فیاضی حوزه درسش را در مجتمع انتقال داد. استاد در تاسیس این مجتمع علمی نیز نقش برجسته داشت. ایشان تا آخرین روز زندگی اش در این مجتمع مشغول تدریس و تربیت شاگرد بود، هرچند دیگر استاد پیر شده بود و مدارس دینی در هزاره جات رونق گذشته اش را نداشت اما استاد تمام تلاشش بر این بود که چراغ مدرسه دینی را روشن نگهدارد. او برای این کار اتاقی را در مدرسه گرفت و شب و روز آنجا حضور داشت. سرانجام هم شمع وجود استاد برای همیشه در مدرسه خاموش شد.

خدمات سیاسی و اجتماعی

استاد یک شخصیت مردمی بود که تلاش داشت تا حد توان برای مردم خدمت کرده و در کنار مردم خود باشد و در عمل این نکته را به اثبات رساند. وی به جز سه سفر درمانی که به پاکستان و ایران داشت همیشه در سخت ترین شرایط در کنار مردم و پناهگاه و مایه دلگرمی مردم خود بود.

ویژگی بارز استاد تدریس، تربیت شاگرد و مردمی بودنش بود، و به همین خاطر از هیچ مسولیتی شانه خالی نکرد و در عرصه سیاسی، اجتماعی و خدماتی فعالیت چشمگیر و برجسته داشت.

استاد در دوران شورای اتفاق اسلامی، به عنوان معاون والی در جاغوری انتخاب شد. هر چند عمر شورای اتفاق که یک تشکل منسجم و کارآمد داشت کوتاه بود، اما استاد تا آخرین زمان از حیات شورای اتفاق به عنوان معاون والی مشغول خدمت به مردم بود.

در دوران گروه گرایی استاد متمایل به حزب نهضت اسلامی افغانستان بود. مدرسه مهدیه هم به مدرسه نهضتی ها شناخته می شد. استاد فیاضی به عنوان رهبر و رئیس حزب در جاغوری شناخته می شد. بعد از آنکه بی بند و باری ها از سوی برخی قمندان های حزب مشاهده شد، استاد فیاض از آن حزب فاصله گرفت و مردم را از دادن وجوهات به نهضت در جاغوری منع می کرد.

در دوران حزب وحدت اسلامی افغانستان، استاد فیاضی به عنوان قاضی در غزنی باختر ایفاء وظیفه کرد. هر چند استاد در این دوران به عنوان قاضی رسمی از سوی حزب وحدت مشغول رسیدگی به حل و فصل دعاوی بین مردم بود، اما بصورت غیر رسمی همیشه مورد مراجعه مردم در مساله حل و فصل دعاوی بود. نکته مهم این که استاد از معدود علمای هست که در این مورد خوش نام درخشید و کارنامه اش مملو از خدمت همگام با شریعت است.

با توجه به دیانت و تقوای استاد که حتی مخالفان روحانیت نیز بر این امر اعتراف داشتند، استاد فیاضی در سخت ترین شرایط و در دوران جنگ های داخلی که در هر گوشه و کنار وطن آتش جنگ شعله ور بود، به عنوان رئیس موسسه شهدا در جاغوری ایفاء وظیفه کرد. در این دوران استاد هم ریاست شفاخانه شهدا را به عهده داشت و هم ریاست و مدیریت مکاتب موسسه شهدا را. به حق می توان وی را یکی از حامیان مهم معارف در سخت ترین ایام در جاغوری دانست. حضور او به عنوان روحانی خوش نام منطقه در راس معارف جاغوری که مخالفان زیادی داشت، به معارف و مکتب، مشروعیت بخشید.

زمانیکه عساکیر دست نشانده شوروی سابق در جاغوری حمله کرد، تعداد زیادی از علما و متنفذین جامعه از جمله استاد فیاض به عنوان “الله اکبر” بزرگ تحت تعقیب بود. استاد به تعبیر خودش بصورت معجزه آسا نجات یافت که از خودش سراغش را گرفته بود. در همان شرایط سخت هم استاد کشور را ترک نکرد، بلکه وقتی احساس کرد ماندنش در جاغوری برای او خطر دارد زادگاهش را به مقصد کابل ترک کرد و مدتی در کابل بصورت ناشناس زندگی کرد.

در دوران جهاد با کمونیست ها نیز استاد در جاغوری خوش درخشید. با اعتماد که مردم به استاد داشت تامین تدارکات جنگ علیه عمال شوروی سابق به عهده استاد بود. به این ترتیب می توان استاد را یکی از حامیان مهم جهاد در برابر متجاوزان خارجی به شمار آورد.

استاد تا آخرین روز از حیات پربرکتش عضو فعال و از موسسان شورای علماء جاغوری بود. وی با رهنمودها و مشی معتدلانه و نصیحت های دلسوزانه خود نسل بعد از خود را راهنمایی، هدایت و تربیت کرد.

سجایای اخلاقی

استاد زبان عمل را برگزید و آن را مهمتر از هر زبان دیگر می دانست. از ویژگی های استاد نظم در زندگی بود. استاد در عمل به شاگردانش نظم را یاد می داد و در سخت ترین شرایط نیز نه درسش را ترک کرد و نه برای تدریس و حضور در صنف درسی تاخیر داشت.

صراحت بیان، یکی دیگر از ویژگی های برجسته استاد بود که با شهامت و شجاعت قمندان های فاسد منطقه را بی پرده مورد انتقاد قرار می داد و راه درست را به آنها تذکر می داد.

دیانت و امانت داری اش، استاد را در میان همه مردم محبوب ساخته بود. ایشان در مصرف بیت المال خیلی محتاط بود، و تلاش می کرد به هیچ وجه وجوهات شرعی بیجا مصرف نشود. باوجودیکه استاد سمت های مختلف و مهم در جاغوری داشت و بارها پیشنهاد شد تا برای استاد موتر تهیه شود، اما استاد قبول نکرد و همیشه راه منزل تا محل کار و تدریس را سه ساعت روزانه با پای پیاده می پیمود.borhani

سرانجام چراغ وجود با برکت استاد در سن ۷۸ سالگی در شامگاه روز سه شنبه ۲۶/۸/۱۳۹۴ در زادگاهش خاموش گردید. او از عالمان خوش نام جاغوری و از نسل قدیم بود که با رفتن وی بعد از همقطارانش دیگر از این نسل در جاغوری کسی باقی نمانده است. روحش شاد و یادش گرامی باد.

محمد جواد برهانی ۲۷/۸/۹۴ قم

1,363بازدید

کامنت بسته شده است.