شعر (تا ده کی شخشولی..)

تا ده کی شخشولی..

تاده کی شخشولی بایین سر و پای خو جم کنی!

تا ده کی شیشته مثلی نیلغه وویی ماتم کنی؟!

تا ده کی خانه ده شاخی سنگ وکوه آباد کیده

دل خو خوش ده قورتی وتافهِ زردک شلغم کنی؟!

 قول ده قول دوتا مونی از ترس کوچی تا ده کی؟

تا ده کی قد خون دل ، دوشمون خوره مللم کنی؟

سالهای سال حق وحقوق مو تایی پای موشه

 کار وبار خو تا ده کی ده عذر وزاری سم کنی؟!

گاو وگوسالهِ دیگا بالی ازمو «حاکم» موشن

  پیش گاو وگوساله تاکی سرای خو خم کنی؟!

خدمت ار ناکس وکس را کنی مو تا ده کی؟

وخت او امده که یک کم عزم را ماکم  کنی

دیست قاتل را کوتاه از جاغه و دامونی خود

چتر کوچی ره از مولگ و منطقهِ خو جم کنی

غیرت ازارگی ره یاد خو بیری یک کرت

یک کمک وحشی شونی تا وحشی ره آدم کنی..

باد ازو از خانه و ازمولگی خود لذت بوبری

شیشته ده سایه چنار چای سووز خو دم کنی.

+;نوشته شده در ;چهارشنبه پنجم مرداد 1390ساعت;0:56 توسط;محسن زردادی; |;



دیدگاهها بسته شده است.