قصه ی زندگی 5909 پناهجو درمراکز مراقبتی اجباری استرالیا

قصه ی زندگی 5909 پناهجو درمراکز مراقبتی اجباری استرالیا

عکس از: وبسایتchampionsofchange)

با ابراز نگرانی نهادهای حامی حقوق مهاجرین درمورد وضعیت پناهجویان مراکز مراقبتی استرالیا و رسیدن 300 پناهجوی تازه وارد، وزارت مهاجران و شهروندان این کشور از وجود 5909 تن پناهجوی منتظر خبر داده است.

قضیه ی حضور این دسته از پناهجویان درحالی به میان می آید که رسانه های استرالیایی همانند گذشته خبرهای از نا آرامی ها و مشکلات روانی دراین مراکز می دهند.یک ماه قبل تظاهراتی در مرکز مراقبتی اجباری داروینرخ داد و دو هفته پیش سه مرد ایرانی به سبب دیرماندن در مرکز Willwood دست به اعتصاب زده و باز هم ماه قبل دست کم ده فعال حقوق مهاجرین بعد از تظاهراتی جهت پایان دادن دوره اجباری، از طرف پولیس دستگیر شدند.

7 کشته در یک و نیم سال

به نقل از وبسایت نهاد چمپین فورچینچ (Champion for change) در یک و نیم سال گذشته، 7 تن در مراکز مذکور مرده اند. درعین حال بررسی نهاد “اطفال را آزاد کنید” از مرکز”لیونورا” نشان می دهد که این مرکز برای زندگی افراد عادی (بخصوص اطفال) مساعد نمی باشد. دراین مرکز 140 طفل زندگی می کنند.

سوفی پییر، رییس این نهاد دراین ارتباط می گوید:”عمومی ترین نکاتی که من ازصحبت با اطفال دریافتم این است که برای اغلب آنها این نکته نامعلوم است که تا کی دراین مرکز نگهداری خواهند ماند. آنها قبلاً می توانسته اند تا با اکثر مشکلات موجوده غلبه کنند؛ اما گویا اقامت نامعلوم آنها درمرکزجزیزه کریسمس و شرایط مرکز کنونی، توان مقابله را از انها ربوده است. آنها هر روز بیشتر و بیشتر امید شان را از دست داده و از نگاه روحی خیلی خسته اند. آنجا مکتبی وجود ندارد.”

یکی از این بچه ها که شانزده سال داشته است، به بازدید کنندگان گفته است:”هرکسی که برای مدت زمان بلندی دراینجا نگهداشته شود، مصاب به مرض می گردد. می ترسم که من هم مریض شوم.” جلالِ شانزده ساله که دریکی دیگر از مراکز به بسر می برد می گوید:”مراکز مراقبتی به سان زندانی و جهنم می باشد.”

تبعات درازمدت کمپ های مراقبتی اجباری

یک مرد عراقی که بعد از گذرانیدن سه سال درمراکز مراقبتی اجباری، درهمین اواخر، به عنوان پناهجو قبول شده است. وی در کنار قصه های که ازاین مراکز دارد، می گوید:”من و خانواده ام ازعراق به قصد استرالیا فرار کردیم. آن زمان من 22 سال داشتم و اکنون عمرم به 25 رسیده است. دراین سه سال شکسته شده ام. با آنکه اکنون آزادم، هنوز با دست تبعات منفی اقامت{اجباری و درازمدت} دراین مراکز دست و پنجه می کنم. هنوز باید سراغ روانپزشک بروم.”

تاثیرات منفی اقامت درازمدت دراین مراکز درموارد دیگر هم به ثبوت رسیده است. تحقیقات نشان داده است که نگهداشت افراد برای زمان نامعیین و بسیار طولانی، تاثیرات عمیق روی صحت روانی افراد دارد. کسانی که دراین مدت شکنجه و ترس را تحمل کرده باشد، بعد از رهایی هم درچنگ امراض روانی باقی می مانند. این تاثیرات به سبب دسترسی محدود به مشاوران حقوقی، مترجم، وسایل برقراری ارتباطات با دوستان و خانواده، نبود خدمات مراقبت از صحت بدنی و روانی و هم چنان عدم حضور شبکه حمایت کننده از ارزشهای مذهبی و فرهنگی پناهجویان، روی آنها تاثیرات درازمدت و گسترده ی به جا می گذارد.

مراکز مراقبتی استرالیا

آمار اداره مهاجرت استرالیاحاکی ازاین است که عده زیادی از زنان و مردان هم در مراکز اقامت اجباری برای مدت زیادی نگهداری می شوند. چنانچه آخرین گزارش این اداره نشان می دهد که در4197 تن درمراکزمراقبتی درداخل شهرهای دوردست استرالیا نگهداری می شوند و 168 تن در مرکز مراقبتی جزیره کریسمس (یکی از جزایر دوردست استرالیا) تحت مراقبت قراردارند که پنج روز قبل براین تعداد 300 تن اضافه گردید. ازجمله ای تمام افراد ساکن مرکز مراقبتی 36 درصد انها را شهروندان افغان تشکیل می دهند. درمجموع 269 زن دراین مراکز نگهداری می شوند. علاوه برآن 428تن طفل در مرکز مراقبتی در داخل جامعه ای استرالیا تحت نظر قرار دارند. درگزارش مذکور دولت استرالیا – برخلاف گذشته-  اعلام کرده است که اکنون هیچ طفلی در مراکز مراقبتی ویژه نگهداری نشده و به عوض به مراکز مراقبت در داخل جامعه انتقال داده می شوند. مراکز مراقبتی در داخل جامعه معمولا به خانواده های دارای طفل، زنان و اطفال داده شده و پناهجویان درکنار سایر مردم و تحت تعقیب پولیس و مقامهای مرتبط دوره ی اجباری شان را می گذارنند. مطابق به گزارش اداره مهاجرت مردان محدودی شانس زندگی دراین مراکز داشته اند. چنانچه مردان تنها 36 درصد از ساکنان این مراکز تشکیل می داده اند.

انواع مختلف مراکز مراقبتی در استرالیا وجود دارد. مراکزمراقبتی اجباری مهاجرت (IDCs) برای تازه واردان غیرقانونی درنظر گرفته شده است. هم اکنون شش مرکز ازاین دست مراکز، در نقاط دوردست شهرهای استرالیا وجود دارد. مراکزکورتین، داروین، پیرت، میربیرانگ، ویل وود، وی یاپا درنقاط دور دست شهرها و در محلات گرم و صحرایی واقع است. چنانچه مرکز مراقبتی داروین در فاصله 20 ساعتی از نزدیک ترین شهر و دریک محله گرم و صحرایی واقع شده است. مرکزجزیره کریسمس در ساحه آبی و درمیان یکی از جزایر دور دست این کشور موقعیت دارد. علاوه براینها مراکز سرپناه دهی به مهاجرین  در شهرهای سیدنی، پیرت و پورت اوگوستا هم وجود دارد.

دسترسی پناهجویان به دنیای خارج تا اندازه ی محدود بوده و برای اطفال زمینه تعلیم و تفریح وجود ندارد. درکمپ جزیره کریسمس که اغلب افراد تا 800 روز هم در آنجا نگهداشته می شوند، صرف 40 دستگاه تلفون وجود داشته و زمینه ی تماس با دوستان و وکیل مدافع خیلی محدود می باشد.

محاکمه ی یک پناهجو به جای پناهجوی دیگر

وبسایت نهاد (Champion of Changes) در پیوند به مشکلات روانی پناهجویان نوشته است که داکتران و روانشناسان اظهار داشته اند که اگر فردی برای سه ماده مداوم در یکجا نگهداشته شود، از نگاه روانی  و صحی دچار اختلال می گردد. این وبسایت ادامه می دهد که بازدیدگان کنندگان این نهاد عین نشانه ها را درمیان پناهجویان مراکز مورد بررسی، دیده اند.

این وبسایت در ادامه قصه ی سام را چنین حکایت کرده است

“درخواستی پناهجویی سام درماه آگست سال 2011 قبول گردید بود، اما وی به جرم شکستاندن یک پایه کمپیوتر هشت ماه بیشتردرمرکز میلبورن نگهداشته شد. بعد ازمدت انتظار، وی را به مرکز پیرت و از آنجا همراه با نگهبابان به جزیره کریسمس جهت محاکمه شدن فرستادند. زمانیکه سام به محکمه حاضر شد، ادعا مقامهای مرکز میلبورن بی اساس خوانده شد. زیرا که محافظان و شاهدان قضیه به محکمه گفتند که آنها سام را با فرد شکننده ی کمپیوتر به اشتباه گرفته اند. پس سام را دوباره به میلبورن اوردند تا هفت ماه دیگر را در آنجا بازهم بگذارند. به این صورت دوسیه ای مردی که بدون هیچ دلیل موجهی هفت ماه بیشتر را در مرکز میلبورن گذارنیده بود، با پیوستن به جامعه ای استرالیا بسته شد. با آنهم، دوسیه و قضیه ای سام، برای تمام پناهجویانی که انتظار رسیدگی شدن به درخواستی هایشان را می کشیدند، به عنوان یک نمونه و یاد گار باقی بوده و انها می ترسند تا به سرنوشت وی مواجه نشوند.”

یاد داشتهای  پناهجویان مرکز کوینزلند شمالی

درخاطرات یک بازدیدکننده ازمرکزمراقبتی کوینزلند شمالی که در وبسایت یک نهاد مدافع حقوق مهاجرین بازتاب یافته است، چنین می خوانیم:” “… به ما اجازه دادند تا ازغذای {پناهجویان این مرکز} بازدید کنیم. دروازه آشپزخانه باز بود و یک دستگاه تهویه هوا به کندی می چلید…. محافظان و مقامها ما را ازعقب مرکز(کمپ) به سوی دروازه آشپز خانه آورده بودند. همزمانی که ما قدم می زدیم، پناهجویان مرا صدا می زدند و یادداشتهای که نام و شماره ی تلفن شان را بر روی آن نوشته بودند، به من می دادندتا دربرگشت با آنها تماس بگیرم. برای من لحظه ای مشکل بود تا تصور کنم من در خاک استرالیا قدم می زنم؛ جاییکه به من اجازه نمی دادند، تا لحظه ای با کسانی که از بازدید قبلی با آنها آشنا شده بودم، حرف بزنم.”

این بازدیدکننده بعد ازبازدید ازمرکز کوینزلند شمالی، ازمرکز”شیرگر”هم بازدید کرده و خاطراتش را چنین نوشته است:

“اغلب بازدیدکنندگان را به مرکز شیرگر نمی برند. زیرا که این مرکز از سایر جاها دور افتاده بوده و نسبتاً محیط بسته تر دارد…. رنج آورترین نکته ی که درحین صحبت با پناهجویان افغان و تامیل با ان روبرو شدم این بود که میزان افسردگی و نومیدی درمیان انها خیلی چشمگیر بود. اکثر آنها 22 ماه را دراین مرکز بدون هیچ وظیفه و ملاقات کننده ای گذرانیده بودند. دراین مرکز تنها به مسیحیاندریکشنبه ها اجازه داده می شود تا تحت نظارت محافظان به کلیسا رفته و بعد از مراسم عبادت، به مرکز برگردند.”

استرالیا درسال1992 قانونی را برای پناهجویان غیرقانونی به تصویب رسانیده است. مطابق به این قانون تمام پناهجویان غیرقانونی، باید یک دوره اقامت اجباری را در مراکز مراقبتی بگذراند تا بعد بررسی دوسیه های جرمی و وضع صحی انها، ویزای اقامت و زندگی در استرالیا به آنها داده شود.

 + نوشته شده در دوشنبه یکم خرداد ۱۳۹۱ ساعت 15:40 توسط احمد نوید – طنین



دیدگاهها بسته شده است.

ذکر مطالب بدون منبع مجاز نیست