“ماه چهار و ده!”

مصطفی خرمی ۱:۲۱ ب.ظ دیدگاه‌ها خاموش
“ماه چهار و ده!”
“ماه چهار و ده!”
****
وقتی کودک بودم، “هلال” یا “ماه نو” برایم عجیب، غریب و حتی ترس آور می نمود: نور کم، ساختار ضعیف و باریک، اندام خمیده با گوشه های نوک تیز، غروب عاجل و درپی آن شب اسرارآمیز و تاریک! آن زمان فکر میکردم” ماه نو” بیچاره حتما گناهی مرتکب شده و خدا داره این گونه او را مجازات میکنه!؟
****
در مکتب آخوند وقتی کتاب بدچاپ و کورخط “حافظ” چاپ پیشاور، نصیب ام شد، بدون اینکه از محتوای اشعار افسون گر اش، افسون شوم، ترس از “قاف پایی” آخوند در روزهای “تپ شنبه”(چارشنبه) وادار مان میکرد که با آواز بلند بخوانیم و بخوانیم و باید آنقدر با آواز بلند و دسته جمعی داد بزنیم، تا کاملا از بر شویم…!
“هلال و ماه نو” در اشعار حافظ بیشتر به ابروی یار، داس مه نو و… تشبیه شده بود! زان پس وحشت کودکی جای خود را به خیال و الهام های عاشقانه سپرد، که هنوز با من همراه است!؟26166012_1130214487081403_3188635209004358103_n
****
اما “ماه چهار و ده” همیش موجودی متفاوتی جلوه نموده است! از یک سو، پر نور، روشن، دشمن تاریکی و نابودگر ترس و هراس! از سوی دیگر الهام بخش شاعران، نماد زیبایی ها، تمام رخ یار، ملهم چارده پال! زیبا، شاعرانه، رؤیایی، چشم نواز، روشنگر و…!
****
با این همه شاید کمتر کسی باشد که به ویژگی های دیگر “ماهتاب” پی برده باشد! ماه آینه ای تمام نمای خورشید است. ماه پیرو همیشگی و مرید بی چون و چرای خورشید است! اما “ماه” آنقدر مواظب، خردمند و فروتن است که هرگز در دایره “سماع” با خورشید، خود را “بیه ده بیه” نکند!؟
“ماه” قدرشناس، در تابستان راه زمستانی خورشید را می پیماید و در زمستان مدار تابستانی خورشید را، همراه با شور و شوق “سماع”، می گردد و می چرخد! گویی می خواهد در وفا به صاحب دایره، (خورشید) زوم و زوب شود!؟
****
میشه آرزو کرد: ای “ماه چار و ده” کاش ما آدمی زادگان چون تو بودیم! بازتاب دهنده، الهام بخش، وفا دار، فروتن و در دایره “سماع” وفادارانه می چرخیدیم، می چرخیدیم و هرگز خورشید حیات مان را در وادی خودخواهی، کبر، غرور و نادانی گم نمی کردیم! و چون ماهتاب شب افروز، باور می کردیم که نور حقیقی از اوست ورنه ما مشت خاکیم و هیچ!؟ که وجود مان به “موی” بسته است و به “اوی”!؟
*****
لحظاتی پیشترک، در یک شب سرد زمستانی، در شهر گردآلود کویته، از فراز بام شاهد طلوع “ماه چهار و ده” از جایگاه تابستانی”خورشید” بودم، نور و حضور اش بر فراز کوه، سحرانگیز و افسونگر جلوه می کرد، به ذوق و شوق شدم! تصویر اش شکار کردم، اما ناشیانه و با موبایل بی کیفیت!؟
اما هرچه باشد، ماه “شب چهار و ده” دیدنی، رؤیای، الهام بخش است و آموزنده! مگه نه؟؟
******
م، خرمی
۱۲ جدی ۹۶
۱۴ ربیع الثانی۱۴۳۹
201بازدید

کامنت بسته شده است.