معرفی اجمالی منطقه انگوری – قسمت سوم : مکاتب دولتی

محمد جمعه کریمی ۸:۴۲ ق.ظ ۶
معرفی اجمالی منطقه انگوری – قسمت سوم : مکاتب دولتی

به فرمایش مدیریت  محترم  سایت جاغوری یک، قانون در سایت جاغوری یک، این است که هرکسی  به صورت رسمی با این سایت همکاری می‌کنند؛ چند سطری در باره خود بنویسند تا خوانندگان با نویسنده بیشتر آشنایی داشته باشد . این قانون موجب شد؛ چند سطری در باره خود خط خطی نمایم.

محمد جمعه کریمی هستم ، در شهرک زیبای «انگوری» بدنیا آمدم. دوره‌ی کودکی را همراه با خاطرات شیرین در آن جا سپری نمودم. علوم متداول روز را در زادگاهم گذراندم. برای تحصیلات در سطوح بالاتر، هجرت را در پیش گرفتم. چند صباحی مشغول تحصیل علوم دینی بودم و در رشته‌ی فقه و معارف اسلامی فوق لیسانس را کسب نمودم و به درسهای جدید هم گذری انداختم و هم‌اکنون لیسانس ادبیات فارسی را بدست آورده و در خدمت شما هستم.

منقطه‌ی انگوری دارای سه مدرسه و مکتب دولتی است

۱- لیسه پسرانه به نام (حوتقول – انگوری)

لیسه مذکور در سال۱۳۳۵ تاسیس گردید. این مدرسه در مرکز انگوری قرار دارد. بچه‌های گوشه و کنار این منطقه، تا حدودی  به آن مدرسه دست‌رسی دارند. هرچند زیاد شدن نفوس و جمعیت موجب شده است که تعداد افراد در کلاس زیاد شوند و ممکن است در آینده‌ی نزدیک جوابگوی جمعیت دانش‌آموزان را نداشته‌ باشد  و نیاز به لیسه و لیسه‌های جدید باشد.

 لیسه‌‌ی حتقول- انگوری، در طول انقلاب فعال بوده و علما، معلمین و روشنفکران دلسوز و فداکار از روی فداکاری  و دلسوزی  نگذاشتند بچه‌های این منقطه از نعمت سواد محروم شوند و تمامی سختی‌ها و مشکلات را بر خود هموار کردند و نگذاشتند درب مدرسه بسته شود و حقوق معلمین در آن سال‌ها، از پول شخصی مردم پرداخت می‌شدند و در شرایط فعلی، معلمین که از جاهای دور به استخدام این مدرسه در می‌آیند، علاوه بر حقوق دولتی، حقوق جداگانه‌ی نیز به آنان پرداخت می­گردد. نتیجه‌ی تلاش و کوشش مردم و معلمین دلسوز ، سالانه شاگردان زیاد فارغ التحصیل می‌شوند. در حالی که مکاتب و مدارس کشور در اغلب سالها و ماههای انقلاب نه تنها معلم و مدرسه نداشتند بلکه درب آن بسته شده و بعضا تخریب شده و برخی به صورت ویرانه در آمده بودند؛ ولکن لیسه حتقول –انگوری در طول انقلاب فعال بود. اکثر مناطق افغانستان در سالهایی بعد از انقلاب شروع به بازسازی و نوسازی مدارس نمودند و مدارس بسیار زیبای ساختند که هزینه‌ی ساخت و ساز مدارس و مکاتب یا از پول شخصی مردم پرداخت شده و یا به کمک مؤسسات خیریه ساخته شده‌اند که امروز تمامی بچه‌های مردم آن دیار از نعمت مدرسه و مکتب برخوردار هستند.

نکته: آماری که در سال ۱۳۹۰ جناب مؤمن زاده ارائه داده، شاگردان لیسه حتقول- انگوری در این سال  ۱۷۴۷نفر بوده است و در حال که آماری که در سال ۱۳۹۲ داده شده حدود ۱۰۷۸ نفر می‌‌ ‌باشد.

این آمار، افت تحصیلی و عدم علاقه‌ی بچه‌ها را به تحصیل نشان می‌دهد. این آمار اگر صحت داشته باشد، بسیار نگران کننده خواهد بود.

۲- لیسه دخترانه انگوری

لیسه‌ی حتقول- انگوری، پیش از انقلاب دو شفت دوخترانه و پسرانه فعال بود و پس از انقلاب اسلامی  به خاطر زیادی جمعیت و دانش‌آموزان و شاگردان در این منطقه، مردم از مؤسسات خیریه در خواستی ساخت مدرسه‌ی دخترانه نمودند که این امر به تلاش ، کوشش و پشت کار مردم این منطقه به وقوع پیوست و مأمورین مؤسسه خیریه از منطقه بازدید به عمل آوردند و از شرایط و چگونگی اوضاع منطقه، اطلاعات کافی بدست آوردند و به این نتیجه رسیدند که مدرسه دخترانه به صورت مجزا  در این منطقه لازم و ضروری به نظر می‌رسد.  بحمد الله لیسه‌ی دخترانه‌ای بسیار زیبای در سال ۱۳۷۶ در کنار لیسه‌ی پسرانه ساخته شد. در حال حاضر، دهه‌ها دانش‌آموز و شاگرد در لیسه مشغول تحصیل هستند. سالانه شاگردان زیادی از این مدرسه فارغ التحصیل می‌شوند که اکثر آنان در دانشگاه کابل در رشته‌های مختلفی مشغول تحصیل هستند.

نکته: آماری که جناب اقای مؤمن زاده در سال ۱۳۹۰ در جاغوری یک، ارائه داده است؛ تعداد دانش آموزان دخترانه‌ی انگوری ۱۷۲۳ بوده و آماری که در سال ۱۳۹۲ بدست من رسیده، تعداد دانش‌آموزان حدود ۱۰۵۷ است. آماری که در این سالها داده شده یک تفاوت بسیار عمده‌ی دارد که این یک تحقیقی جداگانه‌ی می‌خواهد و به این سوال پاسخ داده شود که آیا افت تحصیلی لیسه، به این حد بوده و یا آماری درست ارائه نشده است.

۳-  مکتب ابتدائیه استاد فاضل انگوری

این منطقه دارای یک مدرسه ابتدایی نیز هست که در یک کیلومتری لیسه این منطقه ساخته شده است برخی از دانش‌آموزان این منطقه به خاطر دوری راه و فاصله بیشتر تا لیسه، در آن مشغول فراگیری علوم هستند که تا کلاس چهارم و پنجم را در مدرسه ابتدائیه می‌گذرانند و بعدا به لیسه منتقل می‌شوند. متأسفانه آماری از تعداد دانش‌آموزان و معلمان مدرسه‌ی ابتدائیه ندارم.

اگر خواست خداوند بود، در تابستان ۱۳۹۲ توفیق مسافرت به افغانستان یافتم، تلاش می‌کنم به سوال‌های (به درخواست دوستان) ذیل جواب دهم:.

۱٫ چه تعداد دانشجو سالانه از لیسه فارغ التحصیل می‌شوند(دختر و پسر)؟

۲٫  سالانه، چه تعداد دانشجو در کانکور شرکت می‌کنند و میزان قبولی سالانه چه مقدار است؟

۳٫  دانشجوی که در آینده مردم، چشم امید به آن بسته، چند نفر هستند؟ در چه رشته‌های؟، توان کاری آنان تا چه حدود می‌باشند؟

2,165بازدید

۶ دیدگاه »

  1. علی ثور ۳۰, ۱۳۹۲ در ۱۰:۰۳ ق.ظ -

    آقای کریمی سلام . آیا … … ؟ کی شروع می شود و تا کی ادامه دارد؟

  2. لیاقت علی احسانی ثور ۳۰, ۱۳۹۲ در ۱:۴۵ ب.ظ -

    سلام کاکا جان اقای کریمی بسیارعالی بود موفق باشید وانشاالله خسته مسافیرت نباشید

  3. کبیر معین امارات ثور ۳۰, ۱۳۹۲ در ۲:۳۴ ب.ظ -

    جناب کریمی، در قسمت دوم بعضی از ملابستی ها از قلم مانده بود امید که اصلاح شود. در ضمن مکتب دخترانه انگوری در سال ۱۳۸۶ در یک تعمیر جداگانه از لیسه پسرانه جدا شد.
    یک نکته را یاد اوری میکنم اگر مورد قبول شما واقع شود خیلی خوب خواهد بود. درنوشتار قبلی اکثرا نوشته ها خیلی سطحی و در بعضی موارد که نمونه ان در بالا اشاره شد ناقص است اگر مایل استی که امسال به وطن مسافرت داشته باشی و بتوانی بعد از یک تحقیق میدانی نوشته هایت را به نشر برسانی در این صورت نوشته ها گیراتر و حتی باگذاشتن عکس میتوانی بیشتر مزین تر و مستندتر بسازی؛ در این صورت فکر میکنم به دلیل موقعیت مهم انگوری واهمیت ان و برای بهتر شناساندن ان به دیگران نوشته بعدی را به بعد از مسافرت به وطن موکول کنید.

  4. کریمی جوزا ۱, ۱۳۹۲ در ۸:۱۸ ق.ظ -

    سلام جناب اقای معین از امارات
    از پیشنهاد زیبا و سازنده‌ی شما خوشحال شدم. در صورت امکان، عملی خواهم کرد. آرزوی سلامتی برای شما دارم. نکته‌ا‌ی لازم دیدم که عرض کنم. این درست است که من و شما سالها دور از وطن زندگی می‌کنیم ؛ ولی به اندازه‌‌ی کسانی که در منطقه هستند؛ اطلاعات کافی نداریم؛ ولی من تلاش خود را می کنم و در عین حال در هر نوشته، نکته‌‌ای را می‌آورم و در آن در خواست همکاری از دوستان دارم . دومطلب در نوشته‌ی شما توصیه‌‌ای به این جانب بود که به نظر می رسد درست نباشد.
    ۱٫فرمودی : ملابستی از نوشته‌ی شما افتاده است . من هر چه فکر کردم یادم نیامد اگر واقعا افتاده بفرمایید اصلاح کنم.
    ۲٫فرمودی: تاریخ تأسیس لیسه‌ی نسوان انگوری ۱۳۸۶ است نه ۱۳۷۶٫ من دوباره اطلاعات گرفتم و شما را نیز ادرس می دهم در همین سایت جستجوی لیسه‌ی انگوری سرچ کن؛ علاوه پیامی هم مبنی بر صحت ۱۳۷۶ از داخل در یافت کردم .
    بازهم منتظر پیشنهاد سازنده شما و باقی دوستان هستم.

    • کبیر معین امارات جوزا ۲, ۱۳۹۲ در ۹:۰۰ ق.ظ -

      جناب کریمی ممنون ازینکه به بخش نظرات توجه نمودید و با سپاس از اینکه قلم برای معرفی انگوری برداشتید.جا داره که از این بابت سپاسگزاری ویژه ای داشته باشم. در نوشته ها از همکاری یاد اور شده بودی امید که همکاری حقیر راقبول کنی و ان را بی پزیری. به امید بهروزی همه مردمان کشور ما وشما!
      دونکته راکه اشاره نموده بودم یکی ان در قسمت فراموشی ملابستی بود اگر مشخصا نام ببرم ان ملابستی حسینیه میاندنگ است.
      نکته دوم: در قسمت جدایی دولیسه از هم بودند، اگر منظور شما از تاسیس لیسه نسوان انگوری باشد که ۱۳۷۶ درست است. اما شما در نوشته قبلی تان یاداور شده بودید که دراین سال یعنی ۱۳۷۶ لیسه دخترانه از بطن لیسه پسرانه مستقلا در یک ساختمان که به کمک مردم و نهادهای خیریه ساخته شده بود جدا شد. روی این ملحوظ من تصحیح کردم که مکتب دخترانه مستقلا در سال ۱۳۸۶ از لیسه پسرانه انگوری جداشد که در این مورد من با اطمیان کامل روی این تاریخ مجددا تاکید دارم.

  5. یحیی بمانی جوزا ۵, ۱۳۹۲ در ۱:۲۵ ق.ظ -

    جناب کریمی تشکر از اقدام خوبتان اما باید یادآورشد که از شما که دومدرک داری و بیش از دودهه در ایران حضوردارید بسیار بعید است که فرق دواصطلاح دانشجو ودانش آموز را هنوز نمی دانی راستی یا این اصطلاحات را بکار نبرید ویا درست وعلمی استفاده کنید !!آیا محصل با متعلم فرق ندارد ؟؟