معرفی و نمایی از قریه ­ی قشنگ المیتوی جاغوری

مدبریت ۱۲:۲۳ ق.ظ ۳
معرفی و نمایی از قریه ­ی قشنگ المیتوی جاغوری

نمایی ازقریه­ی قشنگ المیتوی جاغوری

 نوشته شوکت علی محمدی

«آه قریه قشنگم!

چشمه­ی شفاف تر

 از اشک چوپانان عاشق

و درختی مقدس ایستاده بر تیغه­ی کوه

شب که چراغ قریه «گل» می شود

خون از تن درخت «جرجر»/ بر خاک می ریزد

و زنان چشم به راه/ قلب های خوش را / با تار مویی از شاخه هایش می آویزند….

شب ها از اولین کوه/ پیر مردی به ستاره چینی می رود

تا سحر گاهان/ درخت/ لبریز از بغض گنجشکان گرسنه نباشد

سر کوه دیگر/عروسی گریان/ ماه را نهاده بر دامن/ عکس یک شیر بسته در زنجیر را/ بر آن گلدوزی می کند

و سومین کوه/ در بغض چوپانی گره خورده است/ که در پی گوسفندان گمشده/ سنگ به سنگ می شود

آه! قریه­ی قشنگم! با این همه/ خدا چقدر مهربان تر بود؛

 اگر آوارگی نبود!»

قریه ی زیبا، سرسبز و پرطراوت «المیتو» یکی از روستا های بزرگ اولسوالی «جاغوری» از  توابع ولایت باستانی غزنی است. «المیتو» در شمال مرکز جاغوری قرار دارد. همسایگانی که المیتو را چونان نگینی در میان گرفته عبارتند از؛ مرکز جاغوری (سنگماشه)؛ سبزچوب ( با کوتل قیچوغو و سرک مار پیچش)، و چهل باغتو (در جنوب)؛ تبرغنک خواجه علی، الودال، سیداحمد و کمرک(در شرق)؛ اولسوالی مالستان (در شمال)؛ پشین ( درغرب). «المیتو» یکی از قریه های مهم و استراتژیک، متصل و مشرف به مرکز جاغوری است. کوه بلند «جانمای» المیتو – که از کوه های بلند و مشرف به مرکز است – در قوام مرکز حاکمیت ها در جاغوری نقش مهمی داشته و دارد. فاصله بازار نوده المیتو تا بازار سنگماشه ۲۵ کیلو متر است. «المیتو» از نظر  جمعیت کمی و کیفی یکی از قطب های جاغوری به شمار است. این روستا حدود ۲۵۰۰ خانوار(خانواده­ی گسترده) و  ۱۵۰۰۰ نفر جمعیت دارد که حدود ۸۰% مردانش باسوادند.

«المیتو» قوم «میرداد» و از دسته ی «ایزدری»(یکی از چهار دسته ی جاغوری) است که خود متشکل از اقوام و تیره های «سلطان»، «باتور»، «ابغه»، «خوش بی»، «غیبی»، «کاکه بی»، «اونی»، «شاخه»، «شیخنا»، «سادات» و……می باشد.

قریه ها و روستا های«المیتو»:  تبرغنک میرداد، میانگه، قرغنه، خاربید(سه ملابستی)، ناوه- مرکزالمیتو(چهار ملابستی)، چهل دختران(سه ملابستی)، سیاه قل، دایره، دهن دوره، شاطو، و … البته هر یکی از این روستا ها، قریه های کوچک تری را در بر می گیرد.

مرکزیت المیتو: این اقلیم سبز پوش، یکی از دره های خرم و از سرچشمه های رود خانه جاغوری و رودخانه ارغنداب است – که پس از عبور از قند هار به ارغنداب می ریزد؛می باشد. المیتو، دره ی طولانی است که از مرز پشین( چهل دختران) آغاز می شود و تا منطقه سید احمد امتدا میابد که حدود ۲۵ کیلو متر درازا خواهد داشت. المیتو، متشکل از هشت دره ی کوچک تری می باشد. مرکز آن به نام « ناوه » یاد می شود. المیتو دارای دو بازار به نام «بازار ریگجوی» و بازار تازه تأسیس «نوده» است که دومی از رونق و مرکزیت بیشتری بر خوردار است؛ به دلیل آن که «نوده» محل تلاقی دره ها و روستا های المیتو است و نیز فرهنگ دوستی ویژه ی مردم اطراف و صاحبان این محیط؛ لیسه ی جعفریه؛ لیسه ی شاهیار سلطان؛ مسجد جامع رسول اعظم (ص)؛ مدرسه ی علمیه؛ کلینیک و مرکز بهداشتی در محدوده ی «بازار نوده» قرار گرفته که از رونق بیشتر این مرکزیت نوید می دهد.

      برای آن که تصویر روشن تری از این روستای قشنگ داده باشم مهمترین مسایل آن را در فصل های جداگانه ای می نگارم؛

الف. وضعیت فرهنگی-آموزشی:

در این منطقه از سال های بسیار دور «مکتب خانه» ها فعال بوده و فرهنگ «ملامکتبی » پر رنگ و ریشه دار بوده است، به گونه ای که مناطق همجواری برای امور آموزشی ودینی شان «ملا»یی را استخدام می کرده و به عنوان « ملابستی» یا «ملانشین» یاد می شده و شود و تبدیل به یک گروه اجتماعی شده اند و معیار بسیاری از کار ها و تقسیمات اجتماعی شمرده می شود. یکی از عالمان دلسوز و شاگرد پرور که در با سواد سازی نسل دیروز  - از راه«مکتب خانه»- نقش برجسته داشته، مرحوم حجت الاسلام والمسلمین حاج شیخ علی محمد معروف به «حاجی کلان» است که باید یاد و نامش همیشه زنده نگه داشته شود!

«مدرسه های علمیه» ای نیز از دهه های پیش توسط عالمان دینی مانند مرحوم آیت الله علامه مدرس افغانی(ره)، مرحوم حجت الاسلام والمسلمین حاج شیخ محمدجمعه محقق و حجت الاسلام والمسلمین جان علی روحانی و در دهه ی شست «مدسه علمیه­ی جعفریه» توسط روحانیت منطقه تأسیس و حجت الاسلام والمسلمین استاد نوروزعلی توسلی از ابتدا مدرس آن بوده و اکنون نیز توسط ایشان و آیت الله تقدیسی اداره می شود؛ در با سواد سازی نسل دیروز و امروز نقش مهمی داشته است. آقای تقدیسی یکی از عالمانی است که پس از حدود چهل و پنج سال مسافرت و تحصیل در حوزه ی علمیه مشهد و قم به وطن بر گشته که امیدواریم مصدر خدمت هایی در منطقه شود.

«مکتب کلاسیک و دولتی» نیز از دوران ظاهرشاه تأسیس شده که در دوره محمدداود به متوسطه ارتقا یافت و ساختمان سنگ-سیمانی زیبایی ساخته شد. در دوره جهاد از سال ۱۳۶۱ به همت مجاهدان، مکتب دولتی – با هزاران زحمت بازگشایی شد- که با وجود محاصره ی جاغوری، کتاب های درسی را از ایران می آوردند- و در همین دوره به لیسه ارتقا یافت ودر زمان دولت مجاهدان رسمیت یافت. درکل، یک مدرسه علمیه، دو باب لیسه (پسرانه و دخترانه)؛ چهار مکتب متوسطه؛ دو مکتب ابتدایی؛ ۴۰ مسجد و منبر؛ ویک مسجد جامع  از وضع فرهنگ دوستی این مردم حکایت می کند!

۱/الف. مراکز فرهنگی

۱٫ «مدسه­ی علمیه جعفریه»

۲٫ لیسه­ی شهدای المیتو – پسرانه (ناوه- مرکز المیتو)

۳٫لیسه­ی شاهیارسلطان- دخترانه (ناوه- مرکز المیتو)

– تعداد دانش آموز دختر و پسر : حدود۱۲۷۸ شاگرد

۴٫ مکتب متوسطه آیت الله مدرس (خاربید) – تعداد دانش آموز: حدود ۴۱۵ شاگرد (دختر و پسر)

۵٫ مکتب ابتدایی (خاربید) – تعداد دانش آموز: حدود ۱۰۰ شاگرد (دختر و پسر)

۶٫ مکتب متوسطه (چهل دختران) – تعداد دانش آموز: حدود۴۲۳ شاگرد (دختر و پسر)

۷٫ مکتب متوسطه (دهن دوره) – تعداد دانش آموز: حدود ۳۰۰ شاگرد (دختر و پسر)

۸٫مکتب متوسطه(تبرغنک میر داد و خواجه علی) – تعداد دانش آموز: حدود ۷۰۰ شاگرد (دختر و پسر)

۹٫ مکتب ابتدایی (میان گه) – تعداد دانش آموز: حدود ۱۰۰ شاگرد (دختر و پسر)

در کل؛ ۳۲۱۶ دانش آموز دختر و پسر در مکاتب فوق مشغول تحصیل علم اند!

۱۰٫ مسجد جامع پیامبر اعظم(ص)

۱۱٫ تعداد ۳۹باب مسجد و منبر

۱۲٫تعداد ۱۶ ملانشین

۲/الف. اهل قلم:

۱٫ مرحوم آیت الله علامه مدرس افغانی(ره)- متخصص صاحب نظر و استاد اعظم ادبیات عرب حوزه های علمیه­ی نجف و قم؛ دارای تألیف های ارجمند و علمی مانند: المدرس الافضل (شرح مطول) ۸ جلد؛ مکررات مدرس(شرح سیوطی) ۴ جلد؛ جامع المقدمات مدرس ۲جلد و ده ها ساعت نوار های درسی و…….

۲٫ جناب حجت الاسلام والمسلمین حاج شیخ جان علی رحمانی ایزدری؛ دارای ۵ جلد کتاب به نام های ۱٫هزاره ها و محرومیت زدایی دو جلد؛ ۲٫پرسش ها و پاسخ های تربیتی دوجلد؛۳٫ علل عقب ماندگی های افغانستان و راه های برون رفت و…و مؤسس کتاب خانه ای در غرب کابل.

۳٫ محمد شریف سعیدی؛ شاعر بلند آوازه ی کشور- دارای چهار مجموعه شعر؛ به نام های «وقتی کبوترنیست»، «ماه هزارپاره»، «تبر و باغ گل سرخ ۱ و ۲ ؛ عضو تحریریه فصل نامه وزین «در دری» و « خط سوم»؛ مدیر گلبانگ و داری وبلاگ «غزل نو»و…

۴٫ محمد آصف جوادی؛ فارغ التحصیل دوره خارج حوزه علمیه؛ لیسانس علوم سیاسی؛دارای ده ها مقاله و شعر و سردبیر نشریه ی ادبی «کلمه»؛ مدیر ویب سایت «نمک»و…

۵٫  محمد جواد سلطانی؛ فارغ التحصیل دوره خارج حوزه علمیه؛فوق لیسانس علوم اجتماعی؛ استاد موسسه عالی کاتب؛ عضو تحریریه فصل نامه « جامعه فردا»؛ دارای مقالات متعدد.

۶٫ شوکت علی محمدی؛ دانش آموخته­ی حوزه­ی علمیه؛ فوق لیسانس فقه و معارف؛ لیسانس علوم تربیتی؛ مدیر اجرایی فصل نامه «بلاغ»؛ دارای ده ها مقاله و شعر؛ مدیر ویب سایت «جامعه نو»؛و…

۷٫ سید اسحاق علوی؛ دانش آموخته حوزه علمیه؛ فوق لیسانس اقتصاد؛ مترجم؛دارای مقالات متعددو…

۸٫ عبدالکریم اسکندری؛ فوق لیسانس حقوق؛ عضو تحریریه فصل نامه « مطالعات حقوقی»؛ دارای مقالات متعدد؛و…

۹٫ خداداد جلالی؛ فوق لیسانس فقه و معارف؛ لیسانس اقتصاد؛ مترجم؛ و دارای مقالات متعددو…

۱۰٫ عبدالملک وحیدی(احسانی) ؛ فوق لیسانس حقوق؛ فوق لیسانس ادیان و مذاهب؛ عضو تحریریه فصل نامه پگاه اندیشه؛ و دارای مقالات و…

۱۱٫ سید میر زا حسین احسانی؛ فوق لیسانس فقه و معارف؛مدیر سایت آریانا سی تی؛و…

۱۲٫ میرزا حسین فاضلی؛فارغ التحصیل دوره تخصصی تبلیغ؛ عضو تحریریه فصل نامه « بلاغ»؛ و..

۱۳٫ سید حبیب الله طاهری؛فارغ التحصیل دوره تخصصی تفسیر؛مدیر مسول فصلنامه کوثر؛و…

۱۴٫ خادم حسین فاضلی؛ فوق لیسانس معارف و لیسانس حقوق؛ عضو تحریریه نشریه اندیشه فردا؛ و…

۱۵٫ سید صفدر موسوی؛مدیر مسؤل فصلنامه بلاغ؛ لیسانس علوم سیاسی.

۱۶٫ عبدالله علی جاغوری ؛ لیسانس اقتصاد؛ لیسانس کامپیوتر ؛ شهادتنامه مدیریت عالی تیکنالوژی پیشرفته از انستیتوت ملی هند؛ مدیر وبلاگ دهکده جاغوری؛و….

۱۷٫ عبدالشکور نظری، دارای مجموعه شعر خیابان های سرگردان، مدیر وبلاگ خیابان های سرگردان، نقد های ادبی و…….

۱۸. جمعه علی نظری، عضو شورای سر دبیری نشریه نگاه نو، فوق لیسانس حقوق، و…..

۱۹.  عبدالحکیم کاظمی (محمدی)، دارای وبلاگ تاریخ اسلام و افغانستان، طلبه مقطع دکتری گرایش تاریخ، و…..

۲
۰٫ بومان علی قاسمی، مدیر وبلاگ جاغوری زیبا،

۲۱٫ عبدالخالق قاسمی، لیسانس اقتصاد، عضو هیات تحریریه فصل­نامه طرح نو و…

خوش بختانه دوستان فرهیخته ی المیتو اکثرا قلم به دست و اهل فضلند و نوشته هایی در مطبوعات دارند. معیار ی که نویسنده برای گزینش نام عده ای، بیشترین حجم نوشته ها و فعالیت مطبو عاتی و یا عضو یت یکی از رسانه های مکتوب(کاغذی یا دیجیتالی) بوده و اگر نه، آقایان سید محمد احسانی، سید محمد علی احسانی، محمد رحمانی، و…. مقالاتی در مطبوعات دارند.

     نا گفته نگذارم که المیتو دارای عالمان بزرگی است که هر کدام در حیطه­ی کاری و تخصصی خود برجستگی ویژه ای دارند مانند آیت ا.. تقدیسی، حجت الاسلام والمسلمین حاج آقای افتخاری- مسؤل بخش استفتاء دفتر حضرت آیت ا…العظمی محقق کابلی، حجت الاسلام والمسلمین سید رضوی- استاد حوزه علمیه دمشق در سوریه و…و دانشجویان جوان و آینده داری که توانسته اند کرسی تدریس دانشگاه کابل را به دست آورند مانند: داکتر غلامرضا ابراهیمی، داکتر عصمت الله رسولی استادان پوهنتون طب کابل و….

۳/الف. گستره ی سواد:

میزان گسترش سواد عمومی در میان مردان در کل حدود ۸۰ % و در میان زنان کم است اما نسل نو دختران، اغلب از نعمت سواد بهره مند شده اند.

یکی از شاخص های مهم فرهنگی، فراوانی افراد دارای تحصیلات عالی است. تعدادی از فرزندان این سر زمین موفق شدند در حو زه های علمیه ی نجف اشرف، قم، مشهد و اصفهان و دانشگاه های کشور و خارج از کشور به مدارج بالای علمی برسند.

اکنون بیش از ۵۰ نفر طلبه و روحانی مشغول به تحصیل دارد که اغلب، سطوح عالی و درس های خارج(دوره تخصصی فقه و اصول) حوزه را به اتمام رسانده اند. بسیاری از اینان دارای تحصیلات دانشگاهی در رشته های مختلف نیز می باشند. از  این میان، بیش از ۲۰ نفر دارای مدرک فوق لیسانس و بیش از ۱۰ نفر دارای لیسانس می باشند.  تعداد زیادی از روحانیان در منطقه و جا های دیگر مشغول خدمت هستند.

پس از انقلاب که مکتب دولتی المیتو به لیسه ارتقا یافت؛ تعداد زیادی از فرزندان این اقلیم دارای دیپلم و مجوز حضور در دانشگاه ها شدند؛ که یا در کشور های خارجی وارد دانشگاه شدند و یا در دوره مجاهدان و دولت دموکراسی که دانشگاه های کشور باز شد وارد دانشگاه های کشور شدند که در دانشگاه های کشور حدود ۹۰ نفر مشغولند و یا فارغ شده اند! از این میان، امسال حدود ۵۰ نفر از المیتو وارد دانشگاه­های کشور شده اند.

تعداد زیادی از کسانی که سواد خواندن و نوشتن دارند؛ دارای قریحه شعری عامیانه­ی شگفت آوری بوده و هستند که اشعار آنان مدت ها ورد زبان مردم جاغوری بوده است. به عنوان نمونه از مرحوم میرزا محمد عظیم می توان یاد کرد که بدیهه گوی زبر دستی بوده. این خانوده همگی شاعرند؛ برادرش میرزا حکیم، خواهرش و نیز فرزندش از قریحه شعری بر خودارند. بیشترین شعر های مدحی و انتقادی که در اوایل انقلاب در جاغوری بر سر زبان ها بود؛ در المیتو سروده شده است. یکی از این شاعران علی یاور اکبری است که کم سواد اما خوش قریحه است و مجموعه شعرش را به نام «قلب آسیا» امسال چاپ کرده است. مرحوم قربان علی فیاض و بوستان علی صابری، سلطان علی جلالی و…ازشاعران عامیانه و متوسط خوبی اند.

البته شاعرانی که با مطالعات و گرایش های تخصصی و جدی تری به شعر می پردازند مانند محمد شریف سعیدی؛ محمدآصف جوادی؛ عبدالشکور نظری؛ شوکت علی محمدی؛ محمد ظاهر احمدی؛ و…را دوستان آشنایی دارند.

ب. وضعیت سیاسی- اجتماعی:

پیش از انقلاب و از سال های بسیار دور، جامعه توسط حاکمان منطقه ای اداره می شده که موسفیدان و رجال المیتو در اداره و تحولات جاغوری و کشوری نقش مهمی داشته اند. از شخصیت های مهم جاغوری و المیتو مرحوم «شاهیار سلطان»؛ نیای بزرگ قوم سلطان بوده است. «سلطانی»؛ یکی از مناسب مهم دولتی و اجتماعی آن زمان بوده است که به دلیل زیرکی وشجاعت او، حاکم و شاه وقت افزون بر مقام سلطانی؛ مدال و لقب «شاهیاری» نیز به او می دهد و در بسیاری از سفر ها با او بوده است. مکتب لیسه ی «المیتو» نیز به نام آن مرد بزرگ نام گذاری شده است. از دیگر شخصیت های مهم و تأثیر گذار المیتو در سطح کلان جاغوری، مرحوم محمدعیسی سلطان، غلام رضا تحصیلدار، درویش علی سلطان و…بوده اند.

پس از انقلاب و جهاد، روحانیت وارد عرصه اداره جامعه شدند. با حاکمیت گروه های جهادی که کما بیش گرایش های نو داشتند؛ موسفیدان نقش کمتری داشتند. اما در المیتو روحانیت، موسفیدان و گروه حاکم سازگاری خوبی داشتند که در این میان نقش محوری جناب حجت الاسلام والمسلمین جان علی روحانی ویژه و برجسته است.

تا زمان حاکمیت حزب وحدت، اکثریت قاطع روحانیت و مردم؛ همسویی با یک گروه سیاسی داشتند؛ به همین دلیل و نوع گرایش اعتدالی این گروه و نیز حاکمیت روحانیت سنتی و اتفاق شان با موسفیدان ؛ زمینه ی بروز بسیاری از حوادث و تحولات را از میان می بردند. به همین دلیل المیتو یکی از مناطقی است که در جنگ های داخلی یا نقش نداشته و یا بسیار کمرنگ بوده و در درون منطقه جنگی رخ نداده است. به دلیل فرهنگ محافظه کارانه و مصلحت اندیشانه، در زمان حاکمیت حزب وحد
ت، نظامیان انبوه المیتو داو طلبانه اسلحه شان را به گروه رقیب سپردند و به گونه ای فرمانده جدید با توافق دو طرف انتخاب شده بود.

المیتو در انقلاب و جهاد نقش فعالی داشته و شهیدان بسیاری تقدیم کرده که عبارتند از؛ روحانی شهید حجت الاسلام والمسلمین سید صفدر علی احسانی؛ روحانی شهید حجت الاسلام اخلاصی؛ شهید علی یاور میانگه؛ شهید جمعه خان نظری، شهیدعبدالحکیم اسکندری؛ شهید بوستان علی اسکندری؛ شهید جعفر کلک؛ شهید میرحسین سلطانی؛ شهید عبدالرحیم فرزند شیر محمد؛ شهید نوروز علی نظری؛ شهید حاجی مردان علی محمدی؛ شهید بوستان علی توسلی؛ شهید برات علی منتظری؛ شهید اختر؛ شهید سید انور، شهیدعبدالله و…..

رجال مهم  سیاسی – اجتماعی المیتو پس از انقلاب؛ روحانی مبارز شهید حجت الاسلام والمسلمین سید صفدر علی احسانی؛ عضو شورای رهبری و مسؤل کمیته نظامی سازمان نهضت اسلامی ، حجت الاسلام والمسلمین جان علی روحانی، داکتر عنایت الله قاسمی؛ وزیر مشاور امور بین المللی وقت رییس جمهور و وزیر ترانسپورت و هوا نوردی کابینه رییس جمهور کرزی؛ جنرال مهدی، جنرال مسلکی دوران حکومت داکتر نجیب در بخش امنیت ملی؛ حسن علی محمدی(عضو شورای مرکزی حرکت اسلامی و مسؤل دفتر آن حزب در زاهدان، شیراز، پیشاور و…که بعد ها همراه سید رضوی مالستانی و… از آن حزب انشعاب کردند) و مرحوم حجت الاسلام والمسلمین حفیظ الله مبلغ (عضو شورای مرکزی حزب وحدت اسلامی و عضو هیأت رئیسه حزب وحدت جناح آقای اکبری) و…

 

ج. تحلیل وضعیت:

در سه دهه اخیر و در فرصت انقلاب، این سر زمین شاهد رشد چشم گیر گستره ی آگاهی عمومی، گسترش سواد و میزان افرادی که تحصیلات عالی حوزوی و دانشگاهی دارند بوده است. جاغوری درکل؛ و المیتو به ویژه حدود  دو دهه در حاکمیت نهضت اسلامی بود- این حزب به دلیل آن که از یک سو گرایش های نو گرایانه ی خط امامی داشت و از طرف دیگر به تحولات منطقی و طبیعی باور داشت که با شعار های افراطی مبارزه با « زر و زور و تزویر»؛ و با استراتژی اول «منافق بعد کافر» به شدت مخالف بود. در عمل، این گروه در قلمرو حاکمیت خود نیرو های سنتی مانند خوانین و ارباب ها را از اداره جامعه پس زده بود اما شعار نمی داد، رفتار تند با آنان نداشتند و حرمت شکنی نمی کردند. تجلی این گرایش در انتخاب حجت الاسلام والمسلمین آقای فیاض لومانی به عنوان والی جاغوری – که به همت، جناب  حجت الاسلام والمسلمین حاج آقای علی یاور افتخاری به سر انجام رسید-نمایان است،که آقای فیاض، هم گرایش شدید خط امامی داشت ( پسان ها به همین دلیل به حزب نسیتا افراطی خط امامی «پاسداران جهاد» پیوست) و هم از خانواده ی متنفذ سنتی؛ فرزندملا اسحاق و برادر کربلایی علی محمد ارباب منطقه­ی لومان جاغوری بود و از سویی با میر خیل های اولیاتو و حاجی گدام دار تبرغنگ و… پیوند دوستی داشت. این مدل رفتار، جاغوری را از بسیاری از آسیب های جنگ داخلی در امان داشت و همت اصلی مردم و حاکمیت را به سوی کار های آموزشی و فرهنگی جهت داد.

این قضیه در المیتو کمی پر رنگ تر از دیگر جا های جاغوری بود. اکثریت قریب به اتفاق روحانیت و مردم پیوستگی به یک حزب داشتند. به دلیل همین یک دستی؛ نیرو های حزبی کاملا با روحانیت و موسفیدان هماهنگی چند سویه داشتند، که به حاکمیت روحانیت سنتی و حزبی که در میان نو گرایی خط امامی و محافظه کاری گیر کرده بود؛ منجر شده بود. در عقد این پیوند، نقش حجت الاسلام والمسلمین جان علی روحانی بسیار برجسته است. او که پیش از ظهور و حاکمیت احزاب، مشروعیت خود را از متن جامعه و نیرو های سنتی کسب کرده بود؛ در زمان حاکمیت احزاب نیز به همان پایگاه وفادار ماند. این مدل، برکات فراوانی داشته که منطقه را از جنگ های داخلی در امان داشته است. به تبع این جو و فرهنگ، روحانیت و طلاب قمی و اصفهانی نیز وحدت شان را حفظ کرده و احترام بی نظیری به بزرگان خود داشته و دارند که به نحوی به حاکمیت و الگو بودن روحانیت سنتی منجر شده است- که این هم برکاتی داشته است. اما سیستم  یک دستی همگانی و حاکمیت این چنینی نیز خیر مطلق نبوده و مضیقات فراوانی برای منطقه و نیرو های با سواد و روحانیت و طلاب جوان و دانشجویان ایجاد کرده است. درسایه ی همین مدل حاکمیت، نمودی از تفکر بنیاد گرایی رشده کرده که با هر نسیم نو جویی باشعار دینداری مخالفت می کند. روحانیت و طلاب به دلیل یک دستی اجتماعی و فقدان الگو های نو جو و نبود جو رقابتی؛- با همه ی انبوهی و کیفیت مطلوب و سطح تحصیلات بالا- با فضا ها و دغدغه های جدی و کلان جهانی و اجتماعی - آن چنان که باید - ارتباطی ندارند! یا مسایل کم اهمیت بزرگ جلوه می کند یا آن که نسبت به بسیاری از امور با بی نفاوتی بر خورد می شود.  این، دیدگاه شخصی من است و دلیل گفت آن نیز خرده گیری به دوستان عزیزم نیست بلکه تلنگری است پیش و بیش از همه به خودم - که از این قاعده مستثنا نیستم- ونیز به طلاب جوان و دانشجویان که یک خانه تکانی جدی ذهنی انجام شود و با تلاش مضاعفی، خود را با زمان و نیاز های آن بیشتر د
مساز کنیم!

تذکر:

۱) این نوشته به دلیل اندکی اطلاعات و دوری از منطقه ممکن است از نقایصی بر خوردار باشد اما امکان ویرایش و اضافه کردن اطلاعات همیشه وجود دارد. از دوستان اهل اطلاع  برای تکمیل آن یاری می طلبم، افزون بر این در آینده اگر فرصت و حوصله ای بود به معرفی شخصیت های منطقه خواهم پرداخت. امیدوارم دوستان دیگر جا های جاغوری و غزنی و… نیز چنین کنند و در مجموع زمینه ی تدوین دایرة المعارفی از فرهنگ مردم مان فراهم شود و از کتمان نفس گیر بیرون آیند!

+;نوشته شده در ;جمعه دوازدهم تیر ۱۳۸۸ساعت;۰:۲۳ توسط;مدیریت بخش المیتو – شوکت محمدی; |;

2,269بازدید

۳ دیدگاه »

  1. ازاد قوس ۳۰, ۱۳۸۸ در ۵:۱۲ ب.ظ -

    دوشنبه ۳۰ آذر۱۳۸۸ ساعت: ۱۷:۱۲

    باعرض سلام عرض شود اگر چوپان ودهقانان و…ذکر می کردید آمار خیلی بالامی رفت!!!

  2. mohammad dawood l حمل ۱۹, ۱۳۹۰ در ۱۰:۲۳ ب.ظ -

    جمعه ۱۹ فروردین۱۳۹۰ ساعت: ۲۲:۲۳

    salam dostan khodakonat hametan khob wasrihal bashid tashkkor az akshi jaghori ki dar in wiblog gozashtaed onmid hust ki degar ham aks begzared .omidi mowafaqiyati shoma dostan haji dawood sudi arabia az almito jan

  3. رضا علی حمل ۲۹, ۱۳۹۲ در ۶:۱۱ ق.ظ -

    سلام ببخشید شما چرا از میانگه هیچ نگفتید؟