کاستیهای نظام تعلیم و تربیت افغانستان بخش دوم (بروز نبودن روش تدریس)

مدبریت ۹:۱۶ ق.ظ دیدگاه‌ها خاموش

بنام خداوند مهربانیکی از مدارس

میلاد مهدی موعود منجی عالم بشریت بر همه آزادگان و عدالت طلبان جهان مبارک و میمون باد.در بخش اول یکی از کاستی‌های نظام تعلیم و تربیت در افغانستان را که به عنوان عوامل درونی نظام آموزشی کشور مربوط می‌شود بررسی نمودیم و گفتیم که نامناسب بودن اهداف آموزشی با علایق دانش‎آموزان یکی از کاستی‌های نظام آموزشی رسمی کشور می‌باشد در این بخش به یکی دیگر از کاستی‌های داخلی نهاد آموزشی می‌پردازیم و آن عدم کار بست روش‌های مدرن و جدید می‌باشد.

۲٫ بروز نبودن روش‌های تدریس

روش‌های آموزشی متداول و سنتی در اکثر نظام‌های جهان بر اساس معلم محوری و گو‌ش دادن و بیان لفظی و حفظ کردن است در این روش تبادل نظر، تفکر، بحث گروهی در باره پدیده‌ها، خیلی شناخته شده نیست،‌ معلم مطالب را بیان می‎کند و فراگیر منفعل و پذیرای محض بوده فقط گوش می‎دهد و در برخی موارد گوش هم نمی‎دهد، ‌دانش آموزان موظفند دیکته های معلم را طوطی‌وار حفظ کرده باز خوانی نمایند و در امتحانات افرادی نمره قبولی می‌آورند که حافظه بهتری داشته باشند حال این محفوظات چقدر بینش‌ها و نگرش‌های آنان را تحتت اثیر قرار می‌دهد و یا چقدر این معلومات در شخصیت آن‌ها تأثیر داشته و یا مهارت‌های لازم را برای زندگی فراهم می‌آورد و چگونه این افراد از این دانسته‌ها می‌تواند در موقعیت واقعی زندگی که با آن روبرو می‌شود استفاده می‌کند، مشخص نیست.

   در روش سنتی به جای استفاده از تفکر و اندیشه دانش آموز برای تحقیق، ‌جستجو و پژوهش و مشاهده کرد ن، ‌تجربه نمودن و آزمایش کردن و تحلیل و داوری نمودن در باره پدیده‌ها و تعبیر و تفسیر نمودن و استفاده از ابزار نوین آموزشی که جذابیت، خودکاری و فعال شدن فراگیران را فراهم نماید و استعدادها و توانمندی آن‌ها را تقویت نموده و سطح بالا و عمیق یادگیری و ماندگار را در پی دارد، غفلت گردیده تنها به روش حفظی و سطحی و کوتاه مدت اکتفا می‌شود.

   این موضوع وقتی در نظام آموزشی افغانستان مورد مطالعه قرار می‌گیرد شکل بسیار دردناک‌تر به خود می‌گیرد زیرا تنها روش سنتی و قدیمی و معلم محوری مطرح نیست بلکه علل و عوامل دیگر بر آن افزوده می‌شود فضاهای تنگ، ‌شلوغی کلاس‌ها نبود نور کافی برای دید سرما و گرما در محیط آموزشی که از نظر روانشناسان مانع مستقل محسوب شده و موجب قطع ارتباط میان معلم و فراگیر می‌گردد حتی در بسیاری موارد که کلاس‌ها در زیر درخت و یا خیمه‌ها برگزار می‌شود سر و صداهای اطراف و پدیده های بیرونی مورد دید، سبب جلب توجه می‌گردند و در نتیجه همان ارتباط ضعیف را هم از بین برده و در روند یاددهی –یاد گیری اخلال ایجاد می‌کند. این موضوع از دیر باز نظام تربیتی کشور را رنج می‌داده است.

آقای فرهنگ وضعیت تعلیم تربیت و روش‌ها و محتوای نامناسب کشور را چنین توصیف می‌نماید

تعلیم و تربیت بگو نه ای بود که فرد، خود را مقلد و مقید و مطاع بارمی آورد و عدم اراده انسان در سرنوشت او را مجبور قضا و قدرمی کرد و با تربیت حقیقی که هدف آن تغییر در فکر و نفس رشد سالم و هماهنگ با استعدادها موجود در نهاد آدم است منافات داشت، تعلیم و تربیت می‌خواست مردم در تفکر نسبت به سیاست خودشان را مجاز و مستحق نداند بلکه تفکر و اشتغال به امور سیاسی را حق آسمانی ریس دولت بشمارند و همین طور حق تفکر را از مردم سلب کرده تسلیم و رضا گردند (افغانستان در پنج قرن اخیر، ج ۱ ص ۲۲۲٫). سال‎های می‌گذرد اما سیستم تعلیمی با همین روش تاکنون ادامه مسیر داده و تحولی چندان در آن دیده نمی‌شود

نظامی که با چنین روش منسوخ و ناکارآمد ادامه مسیر می بدهد و از تکنولوژی مدرن آموزشی خبری نباشد و با انواع گوناگون موانع تحصیلی رو برو باشد انتظار بهبود سطح کمی و کیفی تحصیل و بازدهی مطلوب نظام تعلیمی کشور هرگز اتفاق نخواهد افتاد. آیا وقت آن نرسیده است که مسئولان کشور چشم خود را باز نموده تحولات پیرامونی خود را ببینند و کاروان پرشتاب جامعه جهانی را که سوار بر فراورده های علمی و دانش بشری با سرعت زیادی در حال حرکت هستند بی بنند؟ و فکری برای تغییر و تحول نظام آموزشی نمایند آیا نمی‌توان کتاب‌های درسی را طوری طراحی نمود که انواع مختلف فعالیت‌ها و روش‌ها را برای دانش آموزان ارایه کرد که تفکر و تصورات آن‌ها را تحریک نموده و فعالیت و خلاقیت ذهنی به جای انفعال و پذیرایی ایجاد نمود؟ آیا نمی‌توان به جای تاکید بیش از حد امور نظری و حفظی و دادن نمرات زیاد به امتحان پایان ترم، ‌به کارهای دستی تلاش‌ها و فعالیت‌های ذوقی، هنری مهارتی و تجربی تکیه نمود تا از دانش آموز راکد، منفعل وبی تحرک، دانش آموز فعال و پویا و تلاشگر به وجود آورد؟ انتظار می‌رود در نظام جاری شاهد تحول بنیادین و مطلوب در کشور باشیم و با روش‌های نوین و رویکرد مدرن و جدید، تحول و توسعه هرچه افزون‌تر و زود تر نظام تربیتی کشور را مشاهده نماییم و روش کهنه و فرسوده را کنار بگذاریم تا در سایه نظام نوین شاهد انکشاف استعدادهای فرزندان کشور باشیم.

+;نوشته شده در ;پنجشنبه پانزدهم تیر ۱۳۹۱ساعت;۹:۱۶ توسط;مدیریت بخش خدای داد -غفوری; |;

833بازدید

کامنت بسته شده است.