کاستیهای نظام ت و ت بخش چهارم (عدم تناسب میان معلمین و متعلمین)

مدبریت ۱۰:۵۶ ب.ظ دیدگاه‌ها خاموش

عدم تناسب میان معلمان و متعلمان و عدم صلاحیت‌ها و شایسته گی‎ها. ناکافی بودن تربیت معلم از نظر کمی و کیفی با نیازهای آموزشی به عنوان یکی از عوامل اصلی عدم کار آیی نظام آموزشی و افت تحصیلی کشورهای توسعه نیافته به شمار می‌آید کمبود معلم در این کشورها ،یکی از دلایل شلوغی کلاس‌ها و عدم توجه مناسب به پرورش و شکوفایی استعدادهای فراگیران می‌باشد. در بسیاری کشورها میزان تحصیلات معلمان برای سطوح که به امر تدریس و پرورش می‌پردازند کافی نیست دوره های تربیت معلم بسیار کوتاه و نامناسب است .

در صورت موجود بودن دوره‌ها و مکفی بودن معلم ، ‌تطبیق روش‌ها و نظریات ارایه شده در برنامه­ی تربیت معلم و کار بست یافته های روانشناسی و تربیتی و کاربرد روش‌های مناسب تدریس در مدارس باز مشکلی دیگری است که در نظام تعلیمی این کشورها وجود دارد .

    دکتر احمد آقا زاده این موضوع را در نظام آموزش و پرورش جمهوری اسلامی ایران مورد برسی قرار داده می‌نویسد :

متأسفانه در مملکت ما اصل برخورداری از معلمان مدارس از تحصیلات دانشگاهی مورد توجه تصمیم گیران و سیاست گذاران و مدیران رده های بالای دستگاه تربیتی کشور نیست و آن را به عنوان شرط لازم برای اشتغال به کار تربیت و تعلیم و ارتقا سطح دانش و مهارت‌های حرفه ای معلمان به طوری جدی در نظر نمی‌گیرند ایشان در ادامه به عدد و ارقام، اشاره کرده می‌نویسد طبق آمار در سال تحصیلی ۱۳۸۰-۱۳۸۱ از کل معلمان دوره ابتدایی (بالغ بر۲۵۰هزار) قریب به ۵/۵۱ درصد دارای دیپلم متوسطه ۳۱/۶۷ درصد دارای فوق دیپلم بوده‌اند و در دوره راهنمایی از کل معلمانی که منحصراً به امر تدریس می‌پردازند۱۷/۳۰درصد دارای مدرک لیسانس است (مسایل آموزش و پرورش ایران ص ۱۵۶ دکتر احمد آقازاده)

این در حالی است که در کشورهای موفق جهان از جمله آلمان و جاپان و انگلستان همه معلمان در کلیه سطوح باید در مراکز تربیت معلم و دانشگاه‌ها حضور یابند. در جاپان همه معلمان دوره های تحصیلی ملزمند تحصیلات دانشگاهی داشته باشند برای معلمان کودکستان‌ها دوره های ابتدایی دوره چهار ساله و برای معلمان مدارس متوسطه شش تا هفت سال است که مدرک لیسانس و فوق لیسانس دریافت می‌کنند .در انگلستان نیز مربیان به حکم قانون با ید تحصیلات دانشگاهی خود را در رشته تخصصی در مراتب علمی لیسانس ،‌ فوق لیسانس و حتی دکترا به پایان برساند تا بتوانند به امر تدریس بپردازند

در این کشورها نقش نیروی انسانی به ویژه معلم بسیار با اهمیت تلقی می‌شود ابتدا علاقه‌مندان به شغل معلمی با ید با گذراندن آزمون و گزینش در دوره تربیت معلم وارد این دوره شده و با کوشش و پژوهش علمی و احراز صلاحیت حرفه ای معلمی و مهارت‌های تدریس وارد مدارس می‌شوند.

این موضوع در کشور ما که سال‌های متمادی مدارس تعطیل و یا نیمه تعطیل بوده است و یا دچار تغییرات حاکمیت و اعمال سیاست مداران گردیده است و گرفتاری ذهنی دولت مردان در قبال بقای ریاست و صرف هزینه‎ها برای این امر شده است، مسایل نظام تعلیم و تربیت به حاشیه رانده شده و نسبت به امر تربیت معلم و توسعه نظام تعلیمی کشور غفلت صورت گرفته و احیاناً مهم و به عنوان یک امر ضروری و تحول ساز و مرتبط با توسعه سیاسی و کشوری دانسته نمی‌شود در سیاست گذاری اقتصادی امکانات و بودجه کافی برای تاسیس دارالمعلمین منظور نمی‌شود و فقدان دارالمعلمین و توزیع ناعادلانه آن در تمام نقاط کشور و نبود معلم در بسیاری از مدارس حتی کلاس دوازده را هم تمام نکرده و در حال تحصیل در کلاس بالاتر، کلاس‌های پایین را تدریس می‌نماید. در صورت تاسیس دارالمعلمین در ولایات و گزینش متقاضیان حرفه ای معلمی مشکلی دیگری باقی می‌ماند و آن تأمین استادان و مربیان با صلاحیت این دوره هستند که باید در توانمندی‌های علمی و دانش کافی و مهارت لازم بر خور دار باشند و از علوم روانشناسی و تربیتی آگاهی داشته باشند روش‌های نوین تدریس را بدانند و از آخرین یافته های علمی مربوطه با حرفه معلمی باخبر باشند از نظر صلاحیت‌های اخلاقی و رفتارهای متناسب با شأن و مقام معلمی باشند نبود دارالمعلمین به حد کافی باصلاحیت های علمی و مهارتی، باعث افت تحصیلی و پایین آمدن سطح کیفی تحصیل و سبب ناکارآمدی نظام تعلیم و تربیت کشور می‌گردد. توقع توسعه علمی و فرهنگی و ارتقا دانش فراگیران از چنین نظامی به دور از انصاف خواهد. انتظار معجزه هم نباید داشت که کشور بدون داشتن نیروی علمی و حرفه ای و منابع فکری انسانی به رشد و توسعه نایل آید. باید باور داشت تا بر انکشاف نظام تعلیم و تربیت و بهبود نظام آموزشی کشور توجه نگردیده و تحولی فکری و علمی و تغییر بنیادین در حوزه اندیشه جامعه به وجود نیاید هیچ تحرکی اجتماعی و توسعه سیاسی و اقتصادی به وقوع نخواهد پیوست. از این‌رو اختصاص دادن اعتبار مالی برای توسعه و ارتقا علمی، هزینه کردن نیست بلکه سرمایه گذاری نمودن است . سرمایه گذاری برای تأمین تربیت مربیان با لیاقت و شایسته و ایجاد توانمندی علمی و مهارتی در آن‌ها ، سرمایه گذاری در زیر بنای توسعه کشور می‌باشد که تاکنون چنین نگاهی به موضوع نگردیده است و جامعه تاوان سنگ
ین آن‌را متحمل می‌شود.

 

+;نوشته شده در ;دوشنبه نوزدهم تیر ۱۳۹۱ساعت;۲۲:۵۶ توسط;مدیریت بخش خدای داد -غفوری; |;

995بازدید

کامنت بسته شده است.