یتیم قسمت نوزدهم!

مدبریت ۱۱:۳۴ ب.ظ دیدگاه‌ها خاموش

بنام خداوند !                    یتیم !  قسمت  نوزده هم ! 

 

جمعه ها  به جای این که کفش ها را  واکس بزنم  ؛ وظیفه داشتم تا صبح زود  بخاری  حمام را    روشن بنمایم    تا در جریان روز   مدیر و فامیل ش   حمام بگیرند   .  

آن شب  باران  باریده بود ؛ چوب های  خیس که   به   درون بخاری    آتش نه میگرفتند .   بلا خره  با  هزار زحمت یک طوری  آتش   درون بخاری را  روشن میکنم …

   چوب های خیس،  همچون  دوزخیان بخت بر گشته یی   ناله کنان  داشتند  میسوختند .  و من با حسرت  و دلسوزی تمام ،   این سوختن را  نظاره گر بودم   ! 

  صدا  و ناله های گوناگونی  از جوب ها بلند  بود .  گویی  دسته  یی  از ارواح  گناهکار  و عاصی ، به درون آتشی داشتند  میسوختند و  تقاص پس  میدادند…..

 دلم برای سوختن چوب ها سخت میسوزد  و  هاله یی از غم و اندوه ، وجود ام  را  فرا میگیرد    . خیلی دل ام  میخواست  تا پروسه بیداد  ” اتش  ”  و  مظلومیت   ” سوختن ”  چوب ها  را ، مختل  بنمایم ،  اما  میدانستم  که  کوچک تر از آنم!   همچنان  میدانستم  که  در دنیا ،   بی رحمی های  فراوانی صورت میگیرد  که من نه میتوانم  چلو وقوع   ان ها را بگیرم .  خدا جان ! کاش چنین  نیرو یی  به من عطا کرده بودی …

  سرگرم دنیای  خیالات خودم هستم  ؛  که صدای  ماری جان رشته خیالات ام را در هم میریزد  : 

-    جعفر ،  پودر لباس شو یی   در آشپزخانه  هست ،  بگیر  و حمام  را    تمیز  بشوی …   

 

 از آشپزخانه  داشتم   سینی  چای را به  اطاق  خواب مدیر  میبرد م .  در دهلیز همین که   حفیظ چشم اش به من  میافتد  ، میگوید   : 

  –   جعفر چرا  کفش هایم   را واکس نه زد ی ؟! زود باش    تا  ما  چای  میخوریم ؛   کفش های من و نجیب را  واکس بزن  ! 

 بعدا با پشت دست   چند ضربه  یی به   در   اطاق خواب نجیب میکوبد و  با صدای بلند تر  ادامه میدهد    : 

-  نجیب  زود باش  بلند شو ؛ کنسرت  دارد دیر میشود !

ماری جان از آشپز خانه  میپرسد :

-  حفیظ جان،   بچیم ،  کنسرت  کی و در کجا   هست !؟                    

 حفیظ  : 

- بو  بو جان  ،  امروز   هنگامه و احمد ولی  در هتل  باغ  بالا دارند   کنسرت میدهند  .  من و نجیب  دیروز دو  تا  بلیت    خریدیم !

ماری جان :

 –  بچیم  کاشکی  برای من هم یک  تکت   میخریدید .  منم  و همین چهار دیواری خانه .  آ خیر  این جا خواهد   پوسیدم   .  سابق  خوب  بود  با مدیر جان  چکر باغ بالا ، قرغه  ،  پغمان  و..  میرفتیم .آدم که  یک کمی پا به سن گذاشت ،   اون وقت همه فراموشش میکنند …

  نجیب  در حال که  مادرش را در  بغل می گیرد ،میگوید  :

-   باشه   بو بو جان ؛    قول  میدهم  دفعه  دیگه  برای شما هم  بلیت    بخرم . یک بلیت مخصوص برای بو بو جان  گل ام …  

 

در بین   حیاط   دارم  ظروف  صبحانه  را  میشویم  که    زنگ درب  به  صدا   در میاید .  ماری جان    صدایم   میزند :

 –   جعفر  برو  نگاه  کن پشت در کیست  ! 

 

درب کوچه   را باز میکنم ؛  غلام علی  پشت   درب  ،  ایستاده است !

   بر  خلاف عادت  همیشه گی اش،  با  چهره در هم کشیده  و  جدی .   اخیر تا  آن روز   هر باری که    وی  را دیده بودم  ،   لبخند ساده  و صمیمی   یی  بر لبانش   نقش  بسته بود  ؛  اما  آن روز با چهره  جدی  و کمی هم  آشفته ،  از من   میپرسد  :                                                           

-    شه  کو کو در  خانه هست ؟ !  

 جواب میدهم  : –     بله ،  در اطاق  موهایش را دارد  بی گد ی  میکند !  

غلام علی با عجله  از کنارم  رد شده  و داخل حویلی  می گردد  ؛  من نیز   درب  حویلی را  میبندم  و از دنبال  وی    راه  میافتم .    حس میکنم  چیزی مهمی باید   رخ داده باشد !  

در دهلیز  میشنوم  که  غلام علی به  ماری جان  میگوید : – فاروق خان   در  شفا خانه  آنتونی       منتظر        تان هست …     ماری جان  همین که  چشمش به  من  میافتد ، میگوید  : 

- جعفر جان   با غلام علی   برو    بازار افشار ،   یک  تاکسی گرفته  بیا  پیش خانه .  تا   اون  موقع  من هم  آماده میشوم  .       یا الله زود باش  مثل  برق  بدو  بچیم   !    کاشکی  نجیب و  حفیظ ماشین را با خود  نه  برده بودند…  

این  اولین  دفعه  یی بود  که  از ماری جان  میشنیدم  که  به من میگوید  بچیم  ( پسر ام )

همراه  با غلام  علی   از خانه  خارج  میشویم .  بعد از آنکه در کوچه  چند قدمی را  در  سکوت   طی میکنیم  ،        بلا خره  حوصله ام سر رفته  و  از غلام علی میپرسم  :

 – غلام علی جان   چه  گپ شده  ،  خیریت   است ؟؟!    

   غلام  علی  که  گویی در فکر  عمیقی فرورفته  و  چشم  در زمین دوخته بود،  با  حالت  افسرده  و غمگین ی   جواب میدهد    :

   امروز صبح  ، زن  فاروق  خان  را  درد وضع  حمل  گرفته بود . فاروق خان با ماشین خانم اش را به   شفا خانه انتونی  برد ه   و  به من  سپرد ،   تا  شه  کو کو جان  را نیز  خبر کنم  ،  که بره شفا خانه  

  بعد از مدتی سکوت  غلام علی ادامه میدهد  : 

 – مرا  هم   در  همین  شب   و  روز ها ،  باید   خداوند   طفلی   بدهد  . خدا  کند   تا  این دفعه ،  طفل   ام  زنده  بماند .    این جا شهر   است  ،  خوبه که   دکتر و در مان پیدا  میشه  ؛ اما  در   آزره   ( هزاره )   از این  گپ  ها  که خبری نیست  !    مگر  خدا   خودش کم
ک کند . کاش من هم   زنم  را   برای تولد  طفل اش   به   شفا خانه  برده  میتوانستم .  دو سال قبل نزدیک بود  خانم ام را  از دست بدهم . طفل بیچاره  ام از دست رفت ،  اما خدا را شکر ،  خانم ام  زنده  ماند…

 

آفتاب درست در  وسط  آسمان داشت   با شدت  هر چه  تمام  تر   نور و  گرما به زمین   میپاشید .    من از نانوایی    سبد نان  را   بر سر گذاشته و  به  طرف  خانه  بر میگشتم . اوایل  با زحمت  سبد را بالای سرم  نگه میداشتم .  اما  کم ” کم   یاد گرفته بودم که  چگونه  تعادل  سبد نان  را  حفظ  کنم ،   تا  از سرم  نیفتد .

  

به  اطراف ام  نگاه میکنم .  گند ه نه ، باد  رنگ  ،  کدو  ،  تره  ،  بادمجان   سیاه ، بادمجان  رومی  و…. و از همه  مهمتر  در گوشه  و کنار ها یی ،  درخت  توت !    آخ  خدا  جان  که همیشه   عاشق  توت  بوده  ام  …

افشار همچون ده  کوچکی ،  متصل به  شهر کابل …

 

  خیس عرق ،   درب حیاط   را باز نموده  و  داخل آن  میشوم .  حیاط  و  خانه  را  کاملا  خالی  از  سکنه  ان  احساس می  کنم   .  سبد  نان  را در آشپز خانه  میگذارم  و   بعد  آب سردی بر  سر و  صورت  می زنم    

در آن هوای  تفدیده و داغ  ،  آب خنک  گویی  حیات و   شادابی  لذت  بخش و کیف آوری  را  در  پیکرم  جاری می سازد…

 

فریبا  از حمام صدایم میزند :

-  جعفر، کجایی  کار ا ت دارم  بیا  این جا !

اصلا فکر هم نه میکردم که  فریبا در خانه باشد .

بعد از شنیدن  صدا ،  به  طرف  حمام  میروم .   پشت  درب  حمام  لحظه  توقف  میکنم >  از درون  حمام  صدای شر و  شر  آب  به  وضوح  شنیده  میشود  و  فریبا دارد با خود    خواندنی را زمزمه  مینماید :

 

 

یک قلم چون پر طاوس خرامان  تو ام

 گل به  دامان  تو ام ،  گل به  دامان ….  

    

پشت  درب  حمام مانده ام ؛   که چی کنم ؟؟!     

 باز صدای  فریبا را میشنوم  که میگوید :

جعفر کجایی  دیگه ؛  بیا کارت دارم !  

به خود جرات داده وبا پشت دست  چند ضربه کوچک  به درب حمام  میزنم 

  بلا وقفه    درب  باز  گردیده  و از پشت  ان  بدن  عریان  و بلورین  فریبا  نمایان میشود .  خدای من !!؟       بی اختیار چشمانم را میبندم  و خودم را به  عقب میکشم  .

فریبا که دستپاچگی  و ترسم را  میبیند ،   با خنده  میگوید :

-  جعفر چی شده  !؟   چرا  مثل دختر ها سرخ شده یی ها !!؟   همزمان  از دستم  میگیرد و مرا به درون حمام  میکشاند.   بعد    ادامه  میدهد :

-   اینه  ،   همی لیف  و صابون  را  بگیر و  پشتم را  صابون  بزن  !  

 فریبا روی چهار پایه  چوبی  کوچکی    مینشیند .و  من لیف و  صابون را  گرفته  و  شروع میکنم بر  پشت  و کمر وی به  لیف کشیدن .

 

در هنگام  لیف کشیدن بر بدن   وی ،  معجون ی از  ترس ،  حیا و شرم  بر وجود ام   مستولی  میگردد  .  قلبم به شدت  هرچه  تمام تر،  شروع  میکند  به  تپیدن  .  دست هایم   میلرزند ،  به گونه یی که به مشکل میتوانم  لیف را نگهدارم .  کوشش می کنم  تا  چشمانم را ببندم . میدانم  گناه دارد .  از عذاب و  آتش جهنم میترسم … خدای من ؛  منو ببخش !!

  آخ ؛   مگر میشود ؟ !!   این  چشم های لعنتی مگر از من  حرف شنوی  میکنند  !

نا خود آگاه  چشمانم ،   بر بازو ، کمر   و کلوچه  سینه های وی   میلغزند …

آن روز  در زنده گی ام  برای اولین  باری بود که  پیکر عریان و بلورین   دوشیزه   زیبا ،  تناز،  و ماه گونه  یی را چنین   میدیدم   .  

خدای من !  تو  دیگه این  دختر را چقدر  زیبا  خلق کرده یی …

  در حال که  پشت  و کمر  فریبا را لیف  میکشم  ، او بر میگردد  و  میگوید :

جعفر جان !  پاهایم  را  نیز  لیف  بکش…     

  دیگر داشتم     چشم هایم را نه می بستم  .    به  آن   زیبایی  بی انتها  و خارق العاده  داشتم    نگاه میکردم .  

تاثیر یک   نیروی  مرموز و جادویی ،   داشت   از خود بیخود م می نمود  و  به  تدریج  آتشی به  اندرون ام   مشتعل میگردید . آتشی  که شعله های   آن    احساس  شرم  و گناه را در وجود ام  داشت   مذاب  مینمود .  دیگر داشتم  غرق تمنا و  آرزو میگشتم ….

نا گاه ،  صدای زنگ درب حویلی مرا به خود میاورد .  با شنیدن صدای زنگ   بی اختیار از جا بلند شده  و از حمام  خارج میشوم …          

 

+;نوشته شده در ;سه شنبه سیزدهم اردیبهشت ۱۳۹۰ساعت;۲۳:۳۴ توسط;میر احمد لومانی; |;

976بازدید

کامنت بسته شده است.