معرفی منطقه داوود (1)

http://jaghori1.persiangig.com/aks.tasadofi/25.jpgبنام آنکه هستی نام از او یافت

در سیر روزگار به نسیان سپرده شد **** هر ملتی کو مردم صاحب قلم نداشت

موضوع : معرفی سرزمین داوود

دوستان دنیای مجازی سلام و درود بر شما ! خوشحالم که فرصتی دست داد تا بتوانم اندکی از وعده هایم را جامه ای عمل بپوشانم قول داده بودم بزودی در باره ای زادگاهم مطالبی خدمت تان تقدیم نمایم ، اما در واقع مهمترین دلیل که مرا وادار میکند علاوه بر احساس وظیفه در برابر شما دوستان ، حبّ زادگاه است که فطری بوده و هر انسانی را خواه وناخواه همیشه به سمت وسوی خود میکشد و ناخودآگاه دلش هوائی زادگاه اش میکند ، گرچه هرگز در آنجا روی آسایش و آرامش ندیده باشد همانند: نسل سوخته ای ما ، که جز ناامنی ، کشتار ، آشوب ، تعصب ، بیکاری ، گرسنگی ، فقر و… چیزی زیادی از این وطن نصیب اش نشده است ! حتی محبّت چنین وطنی از دل فرزندان رنجدیده اش هرگز بیرون نمیرود !

بدون تردید دلیل اصلی این محبّت ، داشتن ریشه در خاکی است که در آن متولد شده ایم ، بیخود نیست که هرکه دلش یاد وطنش بکند گویند : فیل ات یاد هندوستان کرده ! بی گمان در این ضرب المثل اشاره ای جالب به مطلبی شگفت انگیز ! نهفته است ، که عشق وطن برای همه ای جانداران طبیعی و فطری است چه رسد به ما انسان ها که گویا اشرف مخلوقات خداوندیم ! و این عشق بویژه برای کسانی مثل من که سالها از زادگاهش دور است ، از شدت بیشتری برخوردار بوده است ، گرچه ما دور افتادگان ممکن است ( نسبت به وطن ) در سرزمین های دور و نزدیک دیگر ، از آسایش جسمی بیشتری برخوردار باشیم ولی یقناً آرامش روحی وطن و زادگاهمان را نداریم ! ما همانند مرغی هستیم که در قفس زرّین قرار داشته باشد با آب ودانه ای نسبتاً فراوان !؟ شاید همه همانند من به همین نتیجه رسیده و با تمام وجود آن را تجربه کرده باشند به گفته ای مولوی ، ما همانند نی بریده از نیستان بریده از ریشه ای خویشیم و مانده از اصل ! :

بشنو از نی چون حکایت میکند **** وز جدائی ها شکایت میکند

کز نیستان تا مرا ببریده اند **** وز نفیرم مرد و زن نالیده اند

هرکسی کو دور ماند از اصل خویش **** بازجوید روزگار وصل خویش

لازم است پیش از طرح مسأله ای اصلی ( معرفی منطقه داوود) چند مطلب را خدمت دوستان تذکر دهم :

یک – مطالب که در پی می آید ، یک کار علمی صرف بوده و فقط در راستای انجام وظیفه ای است که در جمع همکاران سایت بدوش گرفته ام ، پژوهش حاضر تنها در راه معرفی زادگاهم ( منطقه داوود) خدمت ارائه میشود که آشنائی شما عزیزان با این نقطه از جاغوری هدف نهائی ماست ، که در این مسیر به ناچار نام مناطق ، اقوام ، خاندان ها ، اشخاص تاریخی ، علما و دانشمندان ، چهره های مشهور و متشخص منطقه و… برده خواهد شد ، پس خواهشمندم نه بنده را به جانبداری متهم کنید و نه چماق نژاد پرستی بر سرم بکوبید ونه به منطقه گرائی و ناسیونالیزم متهمم کنید و نیز خود تان هم بدون تأمل بر مسند قضاوت تکیه نزنید که خدائی نخواسته پیش از اثبات جرم ، زیر تیربار ملامت قرارم ندهید که جان ناتوان نگارنده توان عشق و محبت تان را ندارد چه رسد به تنبیه وسرزنش تان ، تعهد من بیان واقعیت ها و حقایق منطقه داوود خواهد بود .

دو – امروزه ارزش تاریخ به عنوان یک علم بر کسی پوشیده نیست ، در این میان ؛ تاریخ هر قومی ، هویت ، شخصیت و ارزش آن قوم را در میان دیگر اقوام مشخص میکند ، تاریخ ما در حقیقت ریشه ای ماست که به ما واقعیت میبخشد و دیگران را وادار میکند که ما را ریشه دار و حقیقی بپندارند ! ملتی بی تاریخ مردم بی ریشه خواهد بود که کسی برای آنها ارزشی قائل نبوده و به دید حقارت بار به ایشان مینگرد ، بعبارت دیگر : ملت دارای تاریخ همانند درخت تنومندی است که ریشه در اعماق زمین دارد ؛ باد ، طوفان وسیلاب ممکن است که با شلاق های ویرانگر شاخه های او را خم و یا کمی قامت اش را خمیده کند اما هرگز نمی تواند او را از جا کنده با خود ببرد . اما ملت بی تاریخ همچون خس و خاشاک دم باد و آب است که کوچکترین مقاومتی نخواهد داشت . و این جدا از دیگر فائده های تاریخ است که باید مورد توجه همه قرار گیرد . ما نباید از گذشته ای مان بترسیم بلکه باید بدنبال پیدا کردن تاریخ و در واقع هویت و شخصیت ملت و قوم خود با تمام توان به تحقیق و پژوهش بپردازیم تا نسل های بعد خود گم کرده ای بی ریشه نباشند ! که مسولیت مستقیم آن متوجه قلم بدستان کنونی است ، فراموش نکنیم که دشمنان ملت مظلوم هزاره قرن هاست که در پی محو فزیکی خود ما و نابودی تاریخ و هویت ماست ، تا جایکه حتی خود ما هم بی هویتی خود را باور کرده بودیم . که اگر فریاد بیداری احیاگران هویت ما وجانفشانی آنان همچون : فیض کاتب ، شهید بلخی ، ابراهیم گاو سوار ، عبد الخالق شهید و شهید مزاری و… نبود ، معلوم نبود بر سر ما و تاریخ و هویت ما چه می آمد !!؟

سه – با توجه به مطالب بالا اگر گوشه های از تاریخ جاغوری و ناوه گری در ضمن تاریخچه داوود بیان شد با بردباری تحمل نموده اگر هم برای تان قابل پذیرش نبود و یا خوش تان نیامد ، فورا نگارنده را متهم نکنید بلکه تلاش ورزید که با جستجو به صحت و سقم آن گزارش پی برده و بر بنده هم منت گذارید ، زیرا ؛ گزارش های تاریخی جاغوری و یا ناوه گری و یا منطقه داوود متأسفانه متن مکتوب ندارد تا من بدان جا ارجاع دهم ، بلکه این گزارشها تنها مبتنی بر تحقیقات میدانی است که سینه به سینه منتقل شد و به ما رسیده است .

چهار – لازم است بدانیم که واژه های که از نام قوم یا قبیله ای گرفته شده و بر محل سکونت ایشان اطلاق شده و شکل جغرافیای بخود گرفته ، در واقع واژه های دو مفهومی است که با هم فرق کامل دارد ، مثلاً : واژه ای جاغوری نژادی ، یا قومی ، خاص بوده و تنها شامل کسانی میشود که نسب شان به جاغوری خاتمه یابد به عبارت دیگر تنها شامل فرزندان جاغوری میشود ؛ اما جاغوری جغرافیای عام تر بوده و فراگیر تر است زیرا شامل تمام کسانی میشود که در این محدوده ای جغرافیای زندگی میکنند ولو از نظر نسبی و خونی هیچ گونه اشتراکی با جاغوری و فرزندان آن نداشته باشند .

تعریف واژه های « ناوه » ، « گری » و « داوود»

ناوه :

ناوه در عرف عام منطقه به سرزمین ناودان مانند گفته میشود که در دو طرف آن سلسله کوه قرار داشته باشد و چنین سرزمینی در امتداد کوه ها از ارتفاع به سوی پستی کشیده شده است ، که در منطقه جاغوری چنین جاهای فراوان وجود دارد همانند : ناوه لومان ، ناوه پشی ، ناوه شیرداغ و … .

گری :

کلمه ای « گری » گرچه در اصل ریشه در نژاد مردم آن سامان دارد که از گذشته های دور تاکنون ساکنان اصلی آنجا هستند اما امروزه بیشتر به سرزمین اطلاق میشود که علاوه بر اقوام که اشتراک نژادی هم دارند ، مردم بسیار دیگری نیز در سرزمین سکونت یافته اند که از نظر نژادی میان آنها و این منطقه اشتراکی وجود ندارد . در دنیای معاصر موارد بسیاری داریم که نام کشور و یا سرزمینی از نام اکثریت ساکنان آنها گرفته شده و اکنون بر تمام مردم آن کشور یا آن سرزمین اطلاق میشود ، ولو اینکه برخی از ساکنان آنجا ها ، از نظر نژادی با آن نام وابستگی نداشته و ندارند مانند : تاجیکستان ، ازبکستان ، افغانستان و … یا مثل جاغوری ، پشی ، گری ، داوود و… ؛ همانند تاجیک های ساکن افغانستان و ازبکستان که افغان و ازبک نیستند اما افغانستانی یا ازبکستانی به شمار میروند .

« گری » در حقیقت یکی از سه طایفه ای بزرگی است که جاغوری را تشکیل میدهد که در اصطلاح محلی به « سه دسته » ( گری ، یزدری یا ایزدری و باغچری ) مشهور است ، که به گفته ای مردم آن دیار ؛ گری یکی از سه باچه ( پسر) جاغوری بوده که خود شش باچه داشته است به نام های : دولت شه ، انگوری ، زیرک ، قره ، حیدر و داوود ؛ اکنون که این باچه ها به اقوام بزرگی تبدیل شده اند خود به خانوارهای بسیاری تقسیم میشوند که این خانوار ها از چندین خانواده ای کوچکتر تشکیل شده اند .

داوود :

این واژه که خوشبختانه هم نام یکی از انبیأی الهی است ، از نظر نژادی یکی از فرزندان گری به شمار میرود ، اما از نظر جغرافیای امروزه به منطقه ای میان زیرک و انگوری اطلاق میشود که از نظر وسعت بیش از نصف خاک ناوه گری را به خود اختصاص داده است .

موقعیت جغرافیای :

ولایت غزنی باستان از 18 ولسوالی ( شهرستان ) تشکیل گردیده که ولسوالی جاغوری یکی از مهمترین و پر جمعیت ترین آنها در حدود 200 کیلومتری شمال غربی شهر تاریخی غزنی یا غزنین قرار دارد . « ناوه گری »بطول حدود 20 کیلومتر و با عرض تقریبی 5 کیلومتر ، یکی از مهمترین مناطق ولسوالی جاغوری است که در جنوب این ولسوالی قرار داشته و از شرق به سمت غرب امتداد یافته است . این سرزمین از شرق به منطقه لرگه ، تمکی و قره باغ ، از غرب به کوه های قبله تو و منطقه رسنه ، از شمال به سلسله کوه های پیتاو و از جنوب به سلسله کوه های ماگو یا بقولی برخی ماه کوه محدود شده است .

ناوه گری از مهمترین مناطق جاغوری بوده و از موقعیت استراتژیکی خاصی برای هزارستان و بویژه جاغوری برخوردار است . بدون تردید میتوان از این منطقه ای مهم و حساس به « دروازه » یا «گلوگاه » جنوبی هزارستان و جاغوری تعبیر کرد ، زیرا این ناوه در آخرین نقطه جنوبی هزارستان و در مرز با مناطق پشتون نشین قرار دارد . در سالهای گذشته بار ها با مسدود شدن راه های مرزی ناوه گری از طرف پشتون ها تمام مردم هزارستان و بخصوص ساکنان جاغوری در محاصره شدید اقتصادی قرار گرفته و بطور وحشتناکی دچار فقر و تنگدستی مواد غذائی شده اند . شاید بتوان گفت : که مایحتاج روزانه ای نیمی از مردم هزارستان از راه های این منطقه ( ناوه گری) به جاغوری وارد و از آنجا به دیگر مناطق صادر میشود .

در این میان ؛ منطقه داوود تقریباً در مرکز این ناوه قرار گرفته و مساحت بیشتر از نصف ناوه گری را بخود اختصاص داده است . که از مرزهای انگوری در سمت غرب تا مرز زیرک به طول تقریبی 10 تا 12 کیلومتر و به عرض تقریبی 3 تا 5 کیلومتر ، امتداد یافته است .

جمعیت :

« ناوه گری » یکی از پر نفوس ترین مناطق جاغوری است گرچه آمار دقیقی از تعداد نفوس جاغوری و این منطقه ( ناوه گری) وجود ندارد اما بصورت تقریبی جمعیت تمام جاغوری را به ۳۷ هزار خانوار تخمین زده اند . شاید بتوان گفت : یک پنجم از کل جمعییت جاغوری در این منطقه ( ناوه گری ) زندگی میکنند ، که در مناطق تُکری گُولنگ ، قوماغ ، زیرک ، داوود ، قره ، انگوری و اوتقول پراکنده اند ، مهمترین منطقه ناوه گری شهر انگوری است که در قسمت غربی ناوه گری میان دو منطقه اوتقول و داوود قرار گرفته است و مردم بسیاری از سایر مناطق در این شهر مشغول کارند ، مسجد و مدرسه بازار ولی عصر (عج) در بازار انگوری مهمترین مرکز مذهبی این شهر است که در آن نماز جمعه و نماز های روزانه بصورت جماعت برگزار میشود . این مسجد بدستور حضرت آیت الله العظمی خوئی (رح) توسط حجت الاسلام و المسلمین آقای الحاج خرّمی در سال 1364 هـ . ش تأسیس گردیده است ، این مسجد علاوه بر مرکزیت عبادی و مذهبی ، در سالهای گذشته بدلیل موقعیت ویژه ، همواره مرکز تجمع مراسم های سیاسی و اجتماعی نیز بوده است .

منطقه داوود از نظر نفوس شاید بیش از نصف جمعیت ناوه گری را در بر میگیرد و از مناطق پر جمعیت جاغوری و ناوه گری به شمار میرود ، اکثریت ساکنان آن همچون دیگر مناطق جاغوری از مردم هزاره بوده و تعداد کمی از سادات نیز در این منطقه سکونت دارند ، از نظر قومی بیشتر ساکنان آن را کسانی تشکیل میدهد که نسب شان نیز به داوود میرسد ، ومقداری از اقوام حیدر ، دولت شه و از سایر مردم نیز در این نقطه از جاغوری زندگی میکنند .

مذهب :

اکثریت مردم ساکن ناوه گری و منطقه داوود را مردم هزاره تشکیل میدهد و نیز عده ای از سادات و مردمی پشتون نژاد هم در این ناوه ، سکونت دارند که همگی متدین به دین مبین اسلام و همچون دیگر هزاره ها پیرو مذهب« شیعه دوازده امامی» اند . این مردم از گذشته های دور تا کنون به شدت مذهبی بوده و به همین دلیل همواره از سوی حکومت ها و مردم پشتون ( همسایه ای جنوبی) حنفی مذهب سخت در تنگنای عقیدتی ، سیاسی ، اجتماعی ، اقتصادی و… قرار داشته اند ! با وجود محرومیت های گونا گون و فشار های بسیار ، با فداکاری کم نذیر و با دادن صدها قربانی و شهید از سرزمین و عقیده ای شان دفاع نموده اند و هرگز از اندیشه و مذهب شان دست نکشیده اند ! در یک کلام میتوان گفت :

مردم این منطقه ناوه گری و بخصوص داوود هم چون دیگر هزاره ها با حاکمان افغانستان که از قوم پشتون بوده اند هیچ گونه اشتراکی نژادی یا مذهبی نداشته اند به همین جهت همچون دیگر مردم هزارستان زیر بیشترین فشار های سیاسی ، نظامی ، اقتصادی و… قرار داشته اند و حکومت های حنفی مذهب پشتون نژاد از تعصب قومی و تنگ نظری مذهبی به عنوان دو لبه ای یک قیچی استفاده نموده و زندگی مردم هزاره را بصورت وحشتناکی بار ها تکه تکه کرده اند ، کشتار های خونین و نسل کشی های عظیمی براه انداخته و از سر های کشته گان هزاره کلّه منار ها ساخته اند ، که « هلوکاست » عبدالرحمان خان در 120 سال پیش مهمترین نسل کشی است که در تاریخ افغانستان و منطقه صورت گرفت که بیش از 62% مردم هزاره شیعه بصورت وحشتناکی قتل عام گردیده و نابود شدند و از آن روز تا کنون هویت این مردم به کلّی مخدوش گردیده است که بیشتر این اختناق ها و کشتار ها بدلیل تعصب مذهبی و نژادی بوده است . پدر تاریخ و تاریخنویسی کشور مرحوم میرزا فیض محمد کاتب « هزاره » تکه های مهم از تاریخ خونین این قوم و نسل کشی عبدالرحمان خانی را در تاریخ منحصر بفرد اش منعکس کرده که به نوع خود یک شاهکار مهم تاریخی به شمار میرود ، زیرا با تردستی بی نظیری گزارش های خونین و عواقب پس از آن را در قالب کلمات پیچانده و به تاریخ سپرده است طوریکه از گزند سانسورچی های دربار در امان مانده است . پژوهندگان میتوانند جزئیات بیشتر را در دو اثر مهم مرحوم کاتب به نام های « وقایع افغانستان » و « سراج التواریخ » مورد مطالعه قرار دهند .

بدون تردید در حفظ و بقای مذهب و اندیشه ای شیعی این مردم ملّا ها ، مساجد و منبر ها نقش مهم و اساسی داشته اند ، زیرا به صورت سنتی هر قریه بر خود داشتن ملّا ، مسجد و یا منبر را لازم و واجب دانسته و هر « بیله» یا ملّا بستی بین 40 تا بالای 100 خانواده در آن شامل هستند یک ملّا دارند و یک مسجد جامع با یک یا چند مسجد فرعی دیگر ، که سالانه هر خانواده باید مقداری از حقوق ملّا را بپردازد ، در این میان ملّا ها علاوه بر وظیفه ای مهم تبلیغ و ترویج دین و اجرای مراسم های عبادی و مذهبی بویژه مراسم بسیار مهم و حیاتی دهه ای اول محرم و عزاداری شهادت سالار شهیدان امام حسین (ع) ، نقش ارزشمند معلم را هم داشته اند که به تعلیم و تربیه ای کودکان قریه ای مربوطه خود در حد توان پرداخته اند . به یقین نقش ملّا ها در سواد آموزی مردم و کودکان محروم هزاره و فرزندان مظلوم تشیّع در طول تاریخ قابل انکار نیست ! زیرا مردم هزاره بدلیل محرومیت های نژادی و مذهبی بصورت وحشتناکی در طول دو قرن اخیر به سوی محرومیت و نابودی سوق داده شده و بشدت عقب نگهداشته شده اند طوریکه کمترین بهره از منافع مادی و معنوی کشور نصیب ایشان گردیده و نه تنها از نصاب تعلیمی مدرن در آنجا خبری نبوده بلکه بصورت های مختلفی از گسترش سواد میان این مردم جلوگیری می شده است . بنا براین باید ملا ها را در گذشته ها یگانه پرچمدار سواد و سواد آموزی در هزارستان دانست .

بنا بر این ؛ پیش از ورود مکاتیب ( مدرسه های مدرن کلاسی ) بار سواد آموزی تمام مردم هزارستان ، جاغوری و ناوه گری و منطقه داوود ، بدوش ملّا های مناطق بوده است و همه ای باسوادان کم یا زیاد ، نزد ایشان آموزش دیده اند . مساجد و منبر ها علاوه بر نقش عبادی و مذهبی جایگاه تحصیل و تعلیم نیز بوده اند . امروزه با وجود کثرت مکتب ها ( مدارس دولتی ) هنوز فرزندان مردم در بسیاری از مناطق جاغوری و ناوه گری و منطقه داوود به همان شیوه ای سنتی نزد ملّا های هر بیله حداقل سواد ابتدائی ، قرآن و احکام دین را فرا میگیرند . ادامه …………………. با احترام خرمی داودی

www.jaghori5.blogfa.com

نوشته شده توسط مدیریت بخش داود – خرمی

6 دیدگاه برای “معرفی منطقه داوود (1)
  1. سه شنبه 14 مهر1388 ساعت: 12:45
    اقای خرمی داود سلام . مطالب تان را مرور نمودم خیلی جامع بود . اما در مورد مناظره با جناب لطیف دولت شاه و دیگر مطالب همه جانبه ,
    از همه دوستان قومان عزیز و گلم, خواهش میکنم , که فر هنگ تحمل پذ یری داشته با شد ,
    آری ! یک کلام , هزاره !! که تا هنوز هم بودنش جرم هست , خوب بخا طر دارید و قتکه یک مسا فر هزاره بطرف قندهار میرود , نر سیده در با زار لشکری , سوره
    فا تحه اش را میخواند . تا بسلامت به منزل مقصودش بر سد .

  2. سه شنبه 14 مهر1388 ساعت: 17:18
    سلام و احترام خدمت اقای خرمی عزیز و سایر همکاران !
    امیدوارم موفق باشید .
    خرمی عزیز ! شناسنامه داود را خیلی جامع و زیبا نوشته اید که واقعأ قابل قدر است . اما با عرض پوزش خدمت عرض نمایم که نفوس ناوه گری یک سوم نه بلکه یک پنجم نفوس ولسوالی جاغوری در ناوه گری زیست دارند . چون یک سوم را دسته اته تشکیل میدهد و دو سوم را سه دسته که عبارت اند از گری ، ایزدری و باغوچار.
    امیدوارم اصلاح بفرمائید .
    دلیل دیگر اینکه در مجموع جاغوری بالای 37 هزار خانوار محاسبه شده است که دراین میان حدود شش هزار خانوار در ناوه گری سکونت دارند و 31 هزار ان در دیگر مناطق جاغوری زیست مینمایند .
    با عرض پوزش .

  3. سه شنبه 14 مهر1388 ساعت: 18:19
    سلام دوست عزیز جناب آقای عبدالله یعقوبی
    تشکر از ابراز نظر تان

    گذارش گر محترم ما از جاغوری برادر محترم جناب آقای مومن زاده به خواطر مشکلات کافی نت شان به کابل تشریف برده است در این اواخر از سرعت کم اینترنت شکایت داشت .
    تا امروز که با ایشان ارتباط داشتیم متاسفانه مشکل شان تا هنوز حل نشده و برنگشته بدین جهت ما از فیض گذارش شان محروم هستیم .

    خدا کند که مشکلات شان به زودی حل شده و ما دوباره از نعمت گذارش های تازه شان بهره مند شویم .

    تشکر از شما دوست عزیز که در فکر همکاران ما هستید و فراموش نمی کنید .

  4. سه شنبه 14 مهر1388 ساعت: 21:45
    خدمت اقای خرمی و همه مدیران سلام تقدیم میدارم

    آقای خرمی خیلی زیبا و تحلیلی نوشته اید و اقعا استفاده بردم و بر معلوماتم افزوده شد تشکر از تلاش و زحمت شما و همه دست اندر کاران جاغوری یک.

    از خواننده ها خواهشمندم که اگر ما مردم هنوز شهامت تقدیر و تشویق را نداریم حد اقل با عقده های شخصی و حسادت درونی خود این فضایی فرهنگی را خراب نکنیم و بگزاریم آقایان خرمی و رحیمی و همه مدیران کار تحقیقاتی و تاریخی خود را ادامه دهند. آنان به خاطر ما زحمت میکشند این عاقلانه نیست اگر ما در کمین کلمه ای بنسینیم تا از آن پیراهن عثمان درست کنیم و یا به خاطر ذکر نام اشخاص به فرزندان و خانواده حمله بریم.
    اگر از اسم اشخاص خوش تان نیامد حد اقل نوشته را بدون خواندن نام نوسنده بخوانید تا هم آسوده خاطر باشید و هم آگاهی و معلومات پیدا کنید

    تشکر
    سروری

  5. چهارشنبه 15 مهر1388 ساعت: 1:11
    سلام دوستان گرامی ، بی نهایت ممنون که نوشته های ناقابل بنده را به خوانش گرفته اید ، بخصوص از دوست گرامی آقای قاسمی که لطف نموده با راهنمائی های استادانه ای شان ، اشتباهات مربوط به امار نفوس جاغوری ف البته من تمام ساکنان ناوه گری را در نظر گرفته بودم به شمول اتقول که نژادا از مردم آته هستند .بهر صورت
    امید که آقای قاسمی همچنان از کوچک نوازی شان دریغ نفرمایند و از تذکر شان استفاده نموده حتما آمار را اصلاح خواهم کرد . و نیز از دوست خوبم آقای سروری تشکر دارم که نوشته های بنده مورد توجه شان واقع شده است .امید که در ادامه نیز این دوستان لطف شان را از ما دریغ نفرمایند . پیروز و پایدار باشید . خرمی داودی

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*