بخش دوم مباحثه درست نویسی

بخش دوم مباحثه درست نویسی

ج- همزه وسط كلمه، پس از مصوت كوتاه فتحه (-َ)و پيش از مصوت بلند آ، به صورت الف مد دار نوشته مى شود مانند: مآل، مآخذ، منشآت و…
( مآل و منشآت به معناى چيست؟)

د- همزه وسط پس از مصوت كوتاه ضمه ( واو ماقبل مضموم) به گونه “ؤ” نوشته مى شود:
سؤال، رؤيا، رؤيت، مؤنث، مؤسسه و…
و همزه ماقبل مكسور ( به زبان ساده) بر روى كرسى شبيه “ى” مى نشيند مانند:
ائتلاف، توطئه، تبرئه، تئاتر و…

ه- همزه مفتوح ماقبل ساكن در وسط كلمه بر روى الف( أ) نوشته مى شود. مانند: هيأت، مسأله، جرأت و… مسئله، هيئت، جرئت و… درست نيست اما مى نويسند.

و- همزه وسط مفتوح پس از مصوت بلند آ بدون كرسى و جدا نوشته مى شود مانند: قراءت، براءت، ان شاءالله و… البته با كرسى هم مى نويسند مانند قرائت، برائت اما در ان شاءالله و ماشاءالله و مانند آن كرسى براى همزه جايز نيست.
برخى واژگان بيگانه استثنا شده است مانند:پنگوئن، ژوئن و…

ز- همزه مضموم پيش از مصوت بلند -ُو به پيروى از مصوت ياد شده بالاى واو ( ؤ) نوشته مى شود مانند:
مسؤول، رؤوف، شؤون، رؤوس و… مسئول، شئون، رئوف درست نيست زيرا كرسى بايد هماهنگى و به اصطلاح سنخيت داشته باشد، اين كرسى (ئ) با كسره چنانكه در توطئه و تبرئه بيان شد سنخيت دارد. اما مى نويسند.
واژگان خارجى در اين جا نيز استثنا شده است مانند كاكائو، زئوس و…

ح- همزه وسط مكسور پس از مصوت بلند -َا، در واژه هاى عربى در زبان فارسى به پيروى از زبان فارسى كه همزه وسط ندارد، تبديل به يا مى شود مانند:
جايز، فوايد، فايق، دايم، جائز، دائم، نائل و… درست نيست و البته مى نويسند. برخى واژگان استثنا شده است مانند قائم، جائر و…

ط- همزه در كلمات عربى پيش از مصوت بلند -ِى بر كرسى ئ نوشته مى شود مانند: اسرائيل، عزرائيل، جبرئيل، ميكائيل و…

ى- همزه ماقبل مفتوح در پايان كلمه بر كرسى الف(أ) نوشته مى شود مانند:
مبدأ، منشأ، خلأ و…

ك- همزه ماقبل مضموم البته در پايان كلمه بر كرسى واو( ؤ) نوشته مى شود مانند: لؤلؤ، تلألؤ

ل- همزه ماقبل ساكن در پايان كلمه بدون كرسى نوشته مى شود مانند: جزء، سوء، شىء و…

م- همزه ابن ميان دو اسم خاص حذف و بن با اسم خاص ماقبل خود پيوسته خوانده مى شود مانند على بن حسين كه علىِ بْنِ حسين خوانده مى شود.
همزه ابن در آغاز كلام حذف نمى شود مانند: ابن مقفع، ابن سينا، اين عباس.

اما چرا بن لادن ، بن بلّا و بن سلمان مى گويند؟ لطفاً پاسخ بدهيد!

ن- همزه و الف فعل ربطى است، پس از مصوت هاى بلند حذف مى شود مانند:
داناست، نيكوست، رواست و… البته در غير اين همزه حذف نمى شود و حتى برخى نويسندگان در همين صورت هم حذف نمى كنند مانند: نيكو است، توانا است.
كلمات كيست، چيست و نيست استثنا شده است.

س- همزه ( الف) از آغاز اسم و ضماير اشاره حذف نمى شود مانند:
بنابراين، ازاين، دراين، ازاو و…
بنابرين، ازو، درو و…. درست نيست.

ع- در واژه هاى فارسى همزه فقط در آغاز مى آيد، نه در وسط و پايان مانند:
آيين، پاييز، آيينه، رويين، نايين، نماينده، مى نمايند( نشان مى دهند) و… بنابراين آئينه، پائيز، آئين، مى نمائيم، بنمائيم، روئيدن، دانائى و… اشتباه است. كاربرد فعل نمودن مانند نمود، مى نمايد به معناى انجام دادن كارى درست نيست. كه عشق آسان نمود اول… نشان داد اول.
بحث شيوه نگارش همزه تمام شد.

تمرين:
١- از هركدام يك نمونه درست در يك جمله به كارببريد.
٢- نمونه هايى خلاف آنچه بيان شد، در متون و زبان فارسى پيدا كنيد!



پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*