جاغوری یک - ذبح نخبگان در مسلخ معامله غبنی سیاست

ذبح نخبگان در مسلخ معامله غبنی سیاست

در جریان انتخابات ریاست جمهوری افغانستان حقایقی رو نمایی شد که برای جامعه ی نخبه افغانی درد آور بود؛ و آن تبعیت جامعه نخبه از فعالان سیاسی بود. در سالهای جنگ، فرهنگ در اختیار تفنگ بود. به دلیل غلبه احساسات بر تدبیر، این رویه تبدیل به یک خرده فرهنگ شد که فرهنگیان و فرهیختگان باید در خدمت سرهنگان باشند؛ اگر چه سرهنگان را نشانی از « فرّ فرهنگ» نباشد!

نگرش نیرومندی به نام «هویت جویی، خود آگاهی و خود باوری» در طول سی سال اخیر در میان جامعه ی ما شکل گرفت؛ اما فعالان سیاسی ما اسیر ذهنیت فرسوده ی تاریخی اند و حاکمیت را در تیول قوم خاص می دانند و بر اساس بهای سنگینی پرداخته ایم که در این فرصت به چند نکته اشاره می کنم؛

1. روحیه ی حق طلبی، شجاعت، خودباوری در ما و نسل جوان تضعیف شده و ظلم پذیری، تحقیر ملیتی، شهروند درجه چندمی، خود باخنگی و.... در ذهنیت نسل جدید نهادینه شده و می شود.

2. شهادت استاد شهید مزاری، شهید ابوذر جاغوری، اخلاصی و....بر اساس همین ذهنیت دهی و اعتماد به پیمان گروه سفاک طالبان اتفاق اقتاد.

3. خون شهیدان تاریخی مانند عبدالخالق، فیضو خان، گل محمد جان، شهید میریزدان بخش، شهید بلخی، شهید مبلغ، شهید مزاری، شهید ابوذر جاغوری، اخلاصی و... که برای خود آگاهی، خود باوری، حقوق برابر و عدالت اجتماعی جانفشانی کردند؛ پایمال خواهد شد.

4. من از جنگ و کشتار عبدالرحمان، حادثه چهل دختران و شیرین گل، غصب ورازگان، زمین داور، بست، هژیرستان، زابل، گیزیو، ارغنداب و....چیزی نمی گویم!

5. حد اقل به پای این ذهنیت فرسوده، نخبگان امروز جامعه را – که همه ی دار و ندار جامعهی ما است- به مسلخ مواضعه ی مواضع سیاسی تان نفرستید! بر همگان روشن است که تیم «افغان پرست» کرزی در پارلمان اکثریت دارند و هر کسی را اراده کنند؛ به کرسی می نشانند! آقایان و فعالان سیاسی که آرای جامعه آگاه ما را به بشر دوست، «فقدان خرد جمعی» دانسته اند؛(که شایسته است عذر بخواهند) و همراهی با کاروان پیروز را سر لوحه شعار و شعور شان قرار داده بودند؛ مسؤل ذبح حیثیت نخبگان ما در مسلخ ذهنیت فسیلی خود شان و ذهنیت قوم پرستی «تیم کرزی» اند! ما نگران وزیر نشدن چند نفر نیستیم بلکه از مهر «نا شایست قوم پرستان» بر نخبگی و کاردانی نخبگان و سرمایههای اصلی جامعهی مان ناراحت و نگران هستیم! به باور خوش بین ترین انسان آگاه از واقعیت جامعه افغانی، رأی نیاوردن نخبگان جامعهی ما طراحی شده است. در هر بار «وزارت های ناکلیدی» را یکی پس از دیگری از هزاره ها می گیرند و وزارت های درجه چندمی را پیش کش می کنند! تا هم دست ما را از وزارت های مهم تر کوتاه کنند و هم نبخگان ما را مهر ناکارامدی بزنند!

کجایند همراهان کاروان پیروز که از حیثیت جامعه نخبه، که سرمایه ی اصلی جامعه است؛ دفاع کنند؟ قصد من کشاندن مسأله به درون جامعه هزاره نیست؛ بلکه هشداری است که ما، همه، از خواب گران بر خیزیم و با خرد نگری به انانی که بر زمین ها غصب شده ما گج و نج می کنند و ما را مهاجر می شمارند؛ به دیده ی «مولا» ننگریم که ما آزاده ایم و دل در گرو «مولای عشق» داریم!

6. آقایانی که پیش از این وزیر بودند و برخی از آنان برای حفظ تاج و تخت شان برای اجرای عدالت سیاسی و اجتماعی کاری نکردند و عاقبت، وزارت به آنان نیز وفا نکرد؛ دوستانی که پس از این به ریاست، وزرات و کیاست می رسند؛ بدانند که دنیا وفا ندارد و آن چه ماندگار است مهندسی شرایط و ذهنیت و ذهنیت عدالت محورانه است!

7. مواضعه کرزی و پیشنهاد مذاکره با طالبان و حملات انتحاری دیروز طالبان جنگ، دقیقا بر اساس «روحیه جمعی افغان ها» و سیاست فشار و امتیاز طلبی است؛ طالبان کشور و زیر بناهای تمدنی آن را نابود می کند و پشتون خواهان در صحنه سیاست به امتیاز طلبی و زیاده خواهی شان اعتماد ملی شکل نا یافته خدشه دار می کنند.

شاید بد نباشد، نوشته زیر را بخوانید!

http://www.afghanpaper.com/nbody.php?id=6990

مترجم سایت